Dekkerbeurs van Hartstichting voor onderzoek naar betere behandeling van hartritmestoornis

“De ene patiënt is na één behandeling jarenlang van boezemfibrilleren af, terwijl een ander terug moet komen voor een tweede, uitgebreidere ingreep,” zegt Van Steenbergen. “Als arts wil je patiënten vanaf het begin een behandeling bieden die zo goed mogelijk bij hen past. Daarom wil ik meer inzicht krijgen op welke patiënten een tweede ingreep moeten ondergaan en een risicoscore ontwikkelen waarmee je vooraf kunt voorspellen welke behandeling het meeste effect heeft.”

Bij boezemfibrilleren klopt het hart onregelmatig en vaak te snel. Mensen kunnen daardoor last krijgen van hartkloppingen, kortademigheid en vermoeidheid. Ook neemt de kans op ernstige problemen toe, zoals een beroerte of hartfalen.

Hartweefsel behandelen

Een veelgebruikte behandeling is ablatie. Daarbij brengt een cardioloog via de lies een dun slangetje naar het hart. Vervolgens worden kleine stukjes hartweefsel uitgeschakeld die het verstoorde hartritme veroorzaken. Voor veel patiënten werkt deze behandeling goed. Toch krijgt minstens één op de vijf patiënten later opnieuw last van de ritmestoornis.

Met zijn onderzoek wil Van Steenbergen beter kunnen voorspellen welke patiënten genoeg hebben aan de standaardbehandeling en welke patiënten waarschijnlijk direct een uitgebreidere aanpak nodig hebben. Op dit moment is dat vooraf nog moeilijk in te schatten.

Risicoscore ontwikkelen

Voor het onderzoek gebruikt hij gegevens van meer dan 7.000 patiënten die eerder een ablatie hebben ondergaan. Daarbij kijkt hij onder meer naar de medische voorgeschiedenis van patiënten, hartfilmpjes, echo’s van het hart, kwaliteit van leven en zorggebruik. Met deze informatie wil hij een risicoscore ontwikkelen die cardiologen tijdens een consult kunnen gebruiken.

Zo’n score moet artsen helpen om voor iedere patiënt de best passende behandeling te kiezen. Het doel is niet om iedereen intensiever te behandelen, benadrukt Van Steenbergen. “Juist een betere selectie van patiënten staat centraal. Alle patiënten uitgebreid behandelen is geen optie. De ingreep is ingrijpender, duurt langer, is duurder én biedt niet aan alle patiënten voordelen.”

“Ik hoop dat we patiënten straks vanaf het begin gerichter kunnen behandelen”, zegt hij. “Daardoor hoeven zij mogelijk minder vaak terug naar het ziekenhuis en kunnen ze sneller verder met hun gewone leven. Ook kan dat onzekerheid verminderen over de vraag of de ritmestoornis terugkomt.”

De Dekkerbeurs van de Hartstichting is bedoeld voor veelbelovende onderzoekers die zich richten op hart- en vaatziekten. De selectieprocedure is streng: zowel de kwaliteit van de onderzoeker als die van het onderzoeksvoorstel wordt beoordeeld. Met de beurs kunnen onderzoekers meerdere jaren werken aan een eigen onderzoekslijn en bijdragen aan nieuwe kennis die uiteindelijk patiënten moet helpen