Over leven, Eva’s verhalen: wat ik als verpleegkundige benadruk, zie ik als dochter toch ineens anders

Ik werk nu twee jaar op de afdeling Oncologie en heb een groot deel van mijn week te maken met kanker
We hebben elkaar ondertussen al best een beetje leren kennen: kanker en ik
Ik zie de hele week mannen en vrouwen, vaders en dochters, vrienden en echtgenotes die ziek worden
Op onze afdeling liggen jong en oud die niet alleen in allerlei fasen van hun leven maar ook van hun ziekte zitten 

Van net de bevestiging krijgen dat de klachten die je hebt inderdaad het gevolg van kanker zijn tot de bewustwording dat behandelingen niet aanslaan en de ziekte je definitief inhaalt
Van de uitslag van de laatste scan en de boodschap dat je schoon bent verklaard tot midden in je behandelingen zitten met goede en minder goede dagen
Iedere werkdag ben ik er getuige van, ik loop een stukje mee in hun proces en kijk ernaar
Ik ben betrokken, luister naar de verhalen, bied troost, maar eenmaal in de lift naar huis ben ik ‘los’ van kanker

En ineens ben ik niet meer los
Komt het een heel stuk dichterbij
Kanker treft ons eigen gezin
Mijn altijd stoere en sterke papa
MacGyver noemen we hem altijd gekscherend
Geef hem een paperclip en kauwgom en hij maakt een helikopter voor je
Maar nu is hij afgelopen tijd ruim 20 kilo afgevallen
Het blijkt prostaatkanker
En ik mag dan 45 jaar en zelf moeder van twee jongens zijn
Ik kan nog lang niet zonder MacGyver

De afgelopen weken gingen we van bloedonderzoek, naar een scan, naar biopten, naar een PET-scan en een multidisciplinair overleg
De trein begon meteen met rijden
Afspraken worden ingepland wat fijn is, maar met elke afspraak die erbij komt, bekruipt je meer en meer een niet-pluisgevoel 

Ik zit straks bij een gesprek in verband met de uitslag van de PET-scan en het multidisciplinaire overleg
Vandaag niet zoals zo vaak als de verpleegkundige, maar als dochter
Ik heb al de hele week een knoop in m’n buik terwijl dat gesprek dichterbij komt
Ik hoop heel hard op scenario A en vrees tegelijkertijd enorm voor scenario B
Ik probeer vast een beeld te vormen met de informatie die ik heb
Ruim 20 kilo afgevallen, dat kan nooit goed zijn

De zin ‘We maken ons pas zorgen als het zover is’ is door ons veel gezegd afgelopen week, maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan
Want als ik zeg dat je niet moet denken aan een paarse olifant, waar denk je dan aan? Juist!
In m’n hoofd ben ik al tien stappen vooruit: “Als dit de uitslag is, dan zullen ze wel dit en dat willen doen”

Ik durf geen vakantie te boeken, want ik heb geen idee hoe deze zomer eruit gaat zien
Door m’n werk weet ik veel en dat is fijn, maar het is ook een nadeel
Ik kan zo tien patiënten bedenken met dezelfde kanker en allerlei verschillende uitkomsten

Ik vertel mijn kinderen wat er aan de hand is
Ik hou de toon bewust luchtig en positief omdat ik niet wil dat zij zich zorgen gaan maken
“Jongens, dit komt heus goed!”, zeg ik stellig om niet alleen hen maar ook mezelf te overtuigen
“Onkruid vergaat niet, dus van opa zijn we voorlopig nog niet af”, zeg ik met een knipoog

We gaan voor de uitslag nog een keer uit eten met z’n allen
Nog even met elkaar zijn voor de storm misschien wel losbarst
Het is supergezellig, maar ergens in een hoek van dat restaurant staat die olifant er ook bij
Af en toe valt er een traan op m’n frietjes

Dan de uitslag
We staan helemaal achteraan het spreekuur gepland
Geen goed teken vrees ik
Dat doen ze vast omdat het niet goed is
Dan hebben ze de tijd
Als de arts ons komt halen, scan ik haar gezicht
Ziet ze eruit alsof ze zo iets heel ergs gaat zeggen?

We gaan zitten en gelukkig valt ze meteen met de deur in huis
“We gaan opereren en bestralen, maar wel met als doel om te genezen”
De andere afwijkingen in bekken, wervel en longen zijn gelukkig geen uitzaaiingen
Ik moet het even laten landen
In m’n hoofd had scenario B stiekem heel wat ruimte ingenomen en hier had ik niet op durven hopen

Wel moet hij meteen een katheter krijgen
Ik wens de verpleegkundige die dat gaat doen heel veel succes op de gang, want ik weet zeker dat ze geen eigenwijzere patiënt gaat treffen dit jaar
Toen we net in de wachtkamer zaten en ik zei dat hij een katheter moest hebben, weigerde hij dit nog pertinent
“Ik heb eigen regie! Ik doe het niet”

Ik benadruk dit, als verpleegkundige, altijd bij m’n zorgvragers: “Jij beslist! Je hebt eigen regie”
Nu denk ik, als dochter, vooral: doe niet zo eigenwijs!
Met een katheter rijker staan we even later buiten
Over een week of twee is de operatie
De volgende dag plannen we met elkaar een midweek naar zee voor na de operatie
We wisten het al, maar nu nog een beetje meer
Het leven… Dat moet je vieren