Kleine stappen, grote impact: zo werkt Ruben aan inclusiever ziekenhuis
Voor Ruben Trieling is de deelname van het Catharina Ziekenhuis aan de Eindhoven Pride Parade een mooi moment om te pleiten voor meer inclusie op de werkvloer. Niet met grote woorden, maar met kleine, concrete stappen. En vooral door zichtbaar te zijn voor iedereen die dat nodig heeft. “Het is fijn als je iemand hebt aan wie je kunt zien: ik ben niet de enige.”
Ruben (25) weet uit eigen ervaring hoe belangrijk herkenning is. Hij is transgender, midden in zijn transitie. Lange tijd kon hij zijn gevoelens niet plaatsen. “Ik had wel het gevoel: er klopt iets niet aan mij, maar wat?”, zegt hij. Pas toen hij iemand op televisie zag die hetzelfde meemaakte, viel het kwartje. “Toen dacht ik: dit is het.” Dat moment is nu nog altijd de basis van zijn motivatie. Want wie zichzelf herkent in een ander, staat sterker. “Daar heb ik heel lang mee gestruggeld. Daarom wil ik dat anderen wél een voorbeeld hebben of weten waar ze terechtkunnen voor steun.”
Zichtbaarheid
Die zichtbaarheid probeert Ruben nu zelf te bieden, onder meer door het voorzitterschap op zich te nemen van een projectwerkgroep die deelname van het Catharina Ziekenhuis aan de Eindhoven Pride Parade op 13 juni voorbereidt.
Hij merkt dat er veel mensen zijn die zich herkennen in het onderwerp, maar dat ze elkaar nauwelijks weten te vinden. “Een echte community binnen het ziekenhuis is er nog niet. Dat je weet: als ik ergens tegenaan loop, kan ik daar terecht.” Dat, en andere zaken worden inmiddels door de afdeling Mens & Ontwikkeling in het ziekenhuis verankerd in de nieuwe strategieplannen.
Die noodzaak voelt Ruben dagelijks in zijn werk. Hij werkt als verpleegkundige op de afdeling chirurgische oncologie. Hij loopt in de praktijk tegen beperkingen aan. “Ons land is gebaseerd op man en vrouw. En het ziekenhuis ook”, zegt hij. Tijdens zijn transitie ervoer hij hoe lastig dat kan zijn. Simpele dingen, zoals een kleedkamer kiezen, werden ineens ingewikkeld. “Ik voelde me niet fijn bij de vrouwen, maar ook niet bij de mannen.”
Klein beginnen, veel impact
Ruben pleit daarom niet voor grote beleidswijzigingen, maar juist voor praktische oplossingen: genderneutrale voorzieningen, duidelijke aanspreekpunten en meer kennis binnen de organisatie. “Hoe kunnen we zorgen dat er één plek is waar mensen terechtkunnen?”, vraagt hij zich af.
Tegelijkertijd begrijpt hij dat verandering tijd kost. “Ik snap dat je niet binnen een maand alles anders hebt”, zegt hij. Maar niets doen is voor hem geen optie. Zelfs kleine veranderingen, zoals het aanpassen van bordjes of het starten van een gesprek, maken volgens hem al verschil.
Zelfs kleine veranderingen, zoals het aanpassen van bordjes of het starten van een gesprek, maken al verschil
Voor Ruben gaat diversiteit uiteindelijk om iets heel concreets: je veilig voelen, jezelf kunnen zijn en serieus genomen worden. “Niet iedereen loopt ergens tegenaan”, zegt hij. “Maar voor wie dat wel zo is, is het fijn als er iets of iemand is.”
Zijn ambitie is helder: een ziekenhuis waar iedereen zich welkom voelt. Medewerker, patiënt of bezoeker. De Pride is daarbij een belangrijk moment, maar zeker niet het eindpunt. “Uiteindelijk wil je dat mensen zich gewoon zichzelf kunnen voelen”, zegt hij. “En dat ze weten: je bent niet alleen.”
