Over leven, Eva’s verhalen: Diezelfde dag overleed ze, met een tevreden glimlach op haar gezicht
In de veertiende aflevering van ‘Over leven, Eva’s verhalen’ vertelt oncologisch verpleegkundige Eva Sliep over humor en lachen tijdens zorg voor oncologische patiënten.
Onlangs was ik naar een voorstelling van Rob Scheepers
In die voorstelling vroeg hij zich onder meer af of je overal grappen over kon maken, ook over kanker bijvoorbeeld
Kun je dat maken?
Of is de ziekte te heftig en blijft er daardoor geen ruimte over voor een grap?
Ik moest meteen aan m’n werk denken
En kon alleen maar volmondig ‘ja, dat kan’ zeggen
We hebben hele serieuze gesprekken over leven en ziek zijn en dood gaan
We hebben het over angst
Angst voor pijn of om los te moeten laten
Maar we hebben ook ontzettend veel leuke momenten waar we lachen en grappen maken met elkaar
Kan het bij iedereen en op elk moment?
Nee, zeker niet
Soms is er even geen ruimte
Dan is het ziek zijn overweldigend
Maar het kan best wel vaak wel
Zelfs in die donkerste momenten
Dan lachen we over haarwerken, klysma’s, getatoeëerde tepels en welke mascara het beste blijft zitten als je moet huilen (Kruidvat-huismerk!)
Dat is niet kwetsend bedoeld
Niet respectloos
Het betekent niet dat er geen begrip is voor wat de ander door moet maken
Dat ik daar iets aan af wil doen
Het kan de ander (en jezelf) juist even helpen
Te midden van al die tumult en zwaarte
Lachen is gezond, zeggen ze niet voor niks
Het geeft lucht
Het geeft ruimte
Het brengt licht in donkere momenten
Het relativeert
Ik had een tijdje terug een mevrouw bij wie palliatieve sedatie werd ingezet
Ik kende haar en wist dat een grapje bij haar paste
En dus vroeg ik haar of ze nog iets grappigs wilde horen voor het in slaap vallen
Ik vertelde haar dat ik als Rotterdamse naar Brabant kwam
Dat ik onbekend was met het katholieke geloof en een aantal termen niet kende
Dat ik aan een zorgvrager moest vragen of hij de communie wilde ontvangen
Dat ik in alle verwarring vroeg of hij bediend wilde worden
Geschrokken keek hij me aan:
‘Is het echt nodig dan? Is het zover?’
Waarop ik droog zei:
‘Ja, ze staan hier al voor je deur’
Dat die man het spontaan van schrik bijna aan z’n hart kreeg
Dat hij er zelf ook wel om kon lachen nadat hij z’n hostie had gekregen
Ze moest er heel hard om lachen
Samen met haar dochter
Ik vroeg haar daarna of ze er klaar voor was
En ik sloot de medicatie aan
Diezelfde dag is ze overleden
Met een tevreden glimlach op haar gezicht

|
Voor Eva Sliep is haar werk als oncologisch verpleegkundige in het Catharina Ziekenhuis meer dan alleen zorg verlenen. Juist tijdens de moeilijke momenten van haar patiënten – wanneer angst, onzekerheid en verdriet het grootst zijn – ziet ze hoe oprechte aandacht en kleine gebaren een verschil kunnen maken. In haar blogs ‘Over leven, Eva’s verhalen’ deelt ze maandelijks haar ervaringen, inzichten en de bijzondere momenten die haar werk zo waardevol maken.
Op 26 januari verscheen een boek van Eva, een bundeling van persoonlijke verhalen. Dat heet ‘Ongeremd delen’. |