Wendy viel 45 kilo af: ‘In de spiegel zie ik nu geen ongelukkige vrouw meer’
“Drie cijfers op de weegschaal. Dat wilde ik echt niet zien”, zegt Wendy (54). “Dat was voor mij het moment dat ik naar de huisarts ben gegaan en heb gezegd: ‘Ik wil hier nu iets aan doen’.” De huisarts stuurde haar door naar het ziekenhuis, waar ze bij het obesitascentrum van het Catharina Ziekenhuis terechtkwam. Een jaar na haar operatie is ze ruim 45 kilo kwijt. “Het was een ontzettend pittig jaar, maar met de wetenschap van nu had ik het tien jaar eerder moeten doen.”
Het traject richting een operatie om gewicht kwijt te raken (bariatrische ingreep) duurde een paar maanden. “Je krijgt gesprekken met een diëtist, een psycholoog en de chirurg.” Het bracht haar niet aan het twijfelen. “Ik was klaar met eten, wilde er iets aan veranderen. Ik ben een echte bourgondiër, ik vind alles lekker. Maar ik merkte ook: ik kan niet stoppen. Iedereen kan minder eten, maar mij lukte dat niet zelf, dus stond ik volledig achter een operatie.”
Op 9 april 2025 werd Wendy geopereerd. In overleg met de artsen werd gekozen voor een gastric bypass. “Ik ben bijna dansend de operatietafel opgegaan”, zegt ze nu lachend. Maar de periode erna bleek veel zwaarder dan ze had verwacht. “Toen ik wakker werd, zei ik tegen mijn man en dochter: ‘Ik heb spijt en zoveel pijn’. Het herstel daarna duurde behoorlijk lang.”
Waar veel mensen relatief snel herstellen, had Wendy een paar maanden flinke klachten. “Mijn darmen speelden continu op. ‘Door gasvorming’, zei de chirurg. Vier en een halve maand kon ik weinig. Ik lag veel in bed. Ik had weinig energie, kreeg ook nog een kaliumtekort. Ik was echt een dweil.”
In die periode twijfelde ze soms. “Ik heb geen moment spijt gehad van de operatie zelf, maar ik dacht wel: zal ik niet net die ene zijn die pech heeft? Dat dit chronisch blijft? Het was dus gewoon pure pech.”
Het ging van twee dagen zonder pijn, naar drie, naar vier. En ineens dacht ik: hé, ik heb al een week geen pijn meer
Na een maand of vier ging het beter. “Het ging van twee dagen zonder pijn, naar drie, naar vier. En ineens dacht ik: hé, ik heb al een week geen pijn meer.” Vanaf dat moment kwam de energie terug en begon ook het afvallen echt zichtbaar te worden.”
Inmiddels is Wendy 45 kilo kwijt. “Ik ben van 102 naar ongeveer 57 kilo gegaan. En ik verlies nog steeds een beetje gewicht, maar ik hoop dat het hierbij blijft. Zo is het goed.” Het afvallen ging in het begin razendsnel. “De kilo’s vlogen eraf. Nu gaat het gelukkig minder snel.”
Eten moest ze opnieuw leren. “Dat is eng in het begin. Je bent bang om te snel te eten of iets verkeerd door te slikken.” Inmiddels gaat dat veel beter. “Ik kan bijna alles eten, maar sommige dingen voelen niet fijn, met name vet eten. Rijst, yoghurt en puree gaan goed. Sushi eet ik nog steeds graag, maar na vijf stukjes zit ik helemaal vol.”
De grootste verandering zit misschien wel in hoe ze zichzelf ziet. “Ik ben eigenlijk nooit gelukkig geweest met mijn lichaam. Ik droeg altijd jurken, nooit broeken. Ging met vriendinnen of kinderen de stad in en kocht zelf niks. En ik stond nooit op foto’s.”
Nu is dat anders. “Als ik nu in de spiegel kijk, zie ik geen ongelukkige, dikke vrouw meer. Ik zie mezelf. En dat gevoel kende ik eigenlijk helemaal niet.”
Wat haar het meest raakt? “Dat mijn zoon ontzettend trots op me is én dat ik nu kleding kan dragen van mijn dochter.
Mensen herkennen haar soms niet meer. “Bekenden fietsten me soms gewoon voorbij. Zelfs vriendinnen in de supermarkt.” Wat haar het meest raakt? “Dat mijn zoon ontzettend trots op me is én dat ik nu kleding kan dragen van mijn dochter. Dat zij ooit zei: ‘Je staat voor iedereen klaar, nu gaan wij een keer voor jou winkelen’. Dat deed me zo ontzettend veel. En mijn eigen moeder, die in het begin schrik had dat het niet goed met me zou komen, zegt nu heel vaak tegen me dat ze erg trots is.”
De steun van haar gezin was essentieel. “Mijn man is heel alert. Hij eet rustig met me mee en is altijd bang dat ik ziek of misselijk word.” Ook lotgenoten bleken belangrijk in het hele behandeltraject. “We hebben een appgroepje met drie vrouwen die dezelfde periode geopereerd zijn. Daar bespreken we alles: eten, klachten, twijfels, praktische tips. Niet iedereen heeft dat nodig, maar voor mij is het goud waard.”
Als ze iets over zou mogen doen? “Ik had het eerder moeten doen. Vijf jaar, misschien tien jaar eerder. Ook al weet je van tevoren dat je een beslissing maakt die de rest van je leven impact heeft. Voor mij voelt het alsof ik een cadeau waar ik de komende jaren voorzichtig mee om moet gaan. Al was het pittiger dan ik had verwacht. Iedereen zegt nu daarover: ‘Dat wist je toch?’. Nee, dat wist ik niet. Fysiek is de ingreep klein, maar wat het daarna met je doet, lichamelijk en mentaal, is enorm.”
