Over leven, Eva’s verhalen: Stel dat ik doodga, hoe heeft mijn laatste jaar er dan uitgezien?

Ik krijg regelmatig de vraag wat het met mij doet om op een afdeling als oncologie te werken
Mensen vragen zich af hoe dit mij beïnvloedt
Eén van de vragen is dan: ‘Ben je zelf niet bang om ook kanker te krijgen?’
Over het algemeen is het antwoord op die vraag ‘Nee’

Ik ben er niet extra mee bezig of extra bang voor om die ziekte ook te krijgen
Heel af en toe, als ik last heb van mijn lijf, denk ik: het zal toch niet?
Maar dat is in een flits en vaak is die gedachte net zo snel weg als die kwam

Hoe mijn werk me wél beïnvloedt:
-Dat ik me nog bewuster ben van het feit dat het leven ineens om kan slaan
Zo ben je gezond en leef je je leven
Zijn veel dingen vanzelfsprekend en zo is het ineens anders

-Dat je je zegeningen moet tellen
Er is zo ontzettend veel om dankbaar voor te zijn, al sta je daar niet altijd bewust bij stil en al voelt dat misschien ook niet altijd zo in het tumult van je leven

-Dat het bijzonder is hoe je lijf in elkaar zit
Hoe alles in je lichaam continu samenwerkt in een streven naar balans, maar ook wat de gevolgen zijn als dat samenwerken niet lukt en de balans zoek is

-Dat je moet genieten
Dat hoeft niet groot, ver, duur of veel te zijn
Vaak zit het ‘m juist in de kleine dingen
Maar eens in de zoveel tijd kan dat ook in iets groots zitten

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik op vakantie
Een reis waarvan ik een jaar geleden nooit had kunnen dromen dat ik deze zou maken Samen met mijn twee kinderen maak ik een rondreis door Indonesië
Bali, Java en Lombok
Een reis die als alleenstaande moeder verre van vanzelfsprekend is, maar waarvan ik voelde: we gaan!

We maken deze reis door haar
Ze lag bij mij op de afdeling
En ik heb een tijdje voor haar gezorgd
Net zo oud als ik
Ze kreeg kanker en ruim een jaar later was ze er niet meer

We hadden een klik
Konden het goed met elkaar vinden
Tijdens de zorg hadden we het ook over persoonlijke zaken, zoals ons gezin
Haar zoon was net zo oud als de mijne
Ze vierden zijn veertiende verjaardag
Diezelfde week ging ze naar een hospice en een paar dagen later overleed ze daar

Het maakte diepe indruk op me
En ik begon erover na te denken: wat als ik nu wél ineens ziek word?
En ik heb nog ruim een jaar te leven
Hoe heeft ons laatste jaar er dan uitgezien?

In ons geval hebben we best een intensief jaar achter de rug
Een serieus jaar vol uitdagingen en tegenslagen
En ik voelde in alles: ik wil op reis
Met mijn jongens
Mooie herinneringen maken
Herinneringen die ze ons nooit meer afpakken
Wat er ook mag komen in de toekomst.

En dat zijn we nu dus aan het doen
En na deze bijzondere reis?
Dan gaan we weer gewoon in het ritme
Ik mopper af en toe op mijn haperende ogen of kringspier
Ik zucht om mijn overvolle agenda: de weken zijn weer enorm vol met werk, sport en sociale contacten
Ik klaag over mijn veel te lange to-do-lijst: altijd dingen regelen en dingen doen
Nooit is die lijst helemaal af
Ze zullen omvliegen: dagen, weken, maanden

We genieten weer in het klein, zoals van een bordspelletje of marshmallows in het vuur in de tuin
Ik zal af en toe denken aan haar.
En aan de herinneringen die ik deze zomer heb gemaakt met mijn jongens
Aan hoe fijn het is dat alles door mag gaan
Mijn volle agenda
Mijn to-do-lijstje dat nooit af komt
Waar ik vanaf nu altijd één actiepunt op ga zetten
Eentje die ik nooit ga afstrepen:
‘Tel vandaag je zegeningen’