Naomi Kanters Blogt

Naomi blogt: Corona enzo

Al een aantal weken zitten we binnen. Het is voor iedereen een andere ervaring, maar één ding is zeker: het is wennen! We worden ‘beperkt’ in ons doen en laten. We kunnen ineens niet meer doen wat we gewend zijn. Het leven is ineens onzeker. We weten niet wanneer we weer op het terras kunnen zitten, wanneer we weer in de file staan naar ons werk, of op vakantie kunnen gaan. Ineens ervaren mensen hoe het leven met onzekerheid is.

Het leven in onzekerheid doe ik momenteel al 1622 dagen, ofwel ruim 4 jaar en 5 maanden. Ik zeg dit niet om medelijden of begrip te krijgen. Of omdat ik zou vinden dat mensen de situatie zoals ie nu is niet als vervelend mogen ervaren. Nee, ik zeg dit om bewustwording aan te wakkeren. Even stil te staan bij wat voor een fijn leven we eigenlijk hebben als het leven ‘gewoon’ is. Want zelfs ik verlang terug naar de tijd voor corona en naar de tijd waarin mijn leven alleen het leven met kanker was. Zonder al die extra onzekerheid.

Mijn leven werd al beïnvloed door een ziekte die ongewenst is, maar deze tweede ongewenste nieuwkomer maakt het net wat ingewikkelder en zorgt voor extra kopzorgen. Sinds de sluiting van de scholen werk ik vanuit huis. Zonder enige gêne probeer ik allerlei experimenten uit. Ik lees verhalen voor en neem alles op, om het vervolgens via Youtube te delen.

Wij juffen en meesters worden klaargestoomd voor de wereld van het digitaal onderwijs. We krijgen allerlei webinars om te zorgen dat we onderwijs op afstand kunnen geven. Er wordt hard gewerkt om de connectie met je klas te houden. Ik mis ze, mijn 26 grote, kleine kleuters! Ja, het werken vraagt soms enorm veel van mijn energie- niveau en ja, ik ben onzeker over de nieuwe taken die ik heb gekregen. Maar in tijden waar dingen ineens niet meer kunnen, besef je ook hoe fijn die soms vermoeiende en moeilijke dingen kunnen zijn!

De “quarantaine” zorgt ervoor dat mensen klusjes gaan doen die al enige tijd lagen te wachten. Of mensen gaan op  zoek naar klusjes die ze in huis kunnen doen. Tot die laatste groep behoor ik. De slaapkamer en onze “ooit-zou-hier-een-babykamer-kunnen-komen” nu game/filmkamer, zijn van saaie witte kamers omgetoverd tot kleurrijke domeinen. Ik heb me uit de naad gewerkt, maar dat klusje is nu af en ik merk dat ik even geen zin heb om de derde kamer ook aan te pakken. Even bijtanken. En die rust zorgt op de een of andere manier voor ruimte in mijn hoofd. Ruimte voor leuke maar ook vervelende gedachtes.

Gelukkig heb ik al weken hulp van mijn geliefde psych. En ben ik dus een aantal EMDR- en praatafspraken verder en kan ik het allemaal wat beter relativeren. Toch waren er vandaag een aantal zaken erg op de voorgrond. Het thuis zitten met zijn tweeën gaat beter dan verwacht. Toch ben ik een enorm sociaal dier en mis ik mijn uitstapjes, mijn vrienden, mijn werk, mijn dagtripjes naar de winkel en gek genoeg het hebben van een grote(re) familie.

Het was dit weekend Pasen en ik zie en hoor allemaal mensen die het missen dat ze nu geen familiebrunch hebben. Op de een of andere manier moet ik hierdoor denken aan mijn eigen ervaringen en denk ik na over hoe ik deze ‘feestdagen’ had willen doorbrengen. Ik mis het hebben van broertjes en zusjes, het hebben van die brunch met een grote familie, het hebben van een gezin met een eigen kind(eren). Ja, ik besef me dat ik die dingen nu romantiseer maar ik kan er niks aan doen dat het in mijn hoofd zit. Niet alleen ik ben enig kind, maar Rick is ook maar alleen thuis en bobendien zijn allebei onze ouders gescheiden. We hebben wel drie ijs-babies maar die kan ik geen eieren laten schilderen. De staarten van de katten in een pot verf duwen en kijken wat voor moois daaruit komt durf ik ook niet aan. Want dan zit echt alles onder. Al zal dat met kleine kids misschien ook wel zo zijn, haha. Ik weet het niet.

Ik weet alleen wel dat ik vandaag toch weer best vaak moest denken aan het niet kunnen krijgen van kids. Misschien is het ook wel dat het gemis van mijn klasje dat het aanwakkert. Misschien vullen zij onbewust toch het gemis van een eigen wondertje. Geen idee. Het is gewoon even zo en dat mag er zijn. Leuk is wel dat het gevoel ook wel weer verdwijnt als ik meteen een aantal aanbiedingen krijg van vrienden die me hun kinderen wel even willen ‘lenen’. Schijnbaar snakken zij juist naar momenten zonder kids en mag ik dus misschien wel blij zijn met mijn 3 rustige ijs-babies en mijn 26 kleuters die om 3 uur weer naar huis gaan. Ach, het leven is zoals het is en ik deal ermee zoals ik het krijg voorgeschoteld. En dus kocht ik afgelopen week een mooi borduursel met de tekst:

Life is a dick. Sometimes it gets hard for no reason.

Ja, een abrupt einde. Ik weet het. Maar soms ben ik dan ineens klaar met eraan denken en gaat het leven met de twee ongewenste ziektes die me in mijn nek hijgen gewoon door.

Stay safe allemaal!

Liefs Naomi

Domper

Vanaf 11 mei gaan de basisscholen weer open!
Me: ‘YES!!!!!!! Ik mag weer werken!! Doen wat ik zo graag doe!’
O
ncoloog: ‘Naomi, het lijkt me nog niet verstandig om tussen ongeveer 13 kleuters te gaan staan.’

Sinds maandag gaan de kinderen weer lekker naar school maar zit ik nog thuis. Waar ik al bang voor was, is toch gebeurd. Het is (nog) niet verstandig om te gaan werken en dus blijf ik op advies van mijn oncoloog en schoolbestuur thuis. Ik heb het hier eerlijk gezegd best wel moeilijk mee. Natuurlijk verbiedt niemand me te gaan werken, maar als ik denk aan de eventuele gevolgen van de combinatie kanker en corona dan pas ik. Er is nog te veel onzeker en er staat te veel op het spel om de gok te wagen. Al moet ik zeggen dat die gok wagen steeds meer mijn interesse wekt!

Mijn klasje start deze periode zonder mij en dat vind ik moeilijk. Voor het eerst sinds mijn afstuderen, heb ik vanaf het begin van het schooljaar een eigen groep, waarvoor ik een enorm groot deel van de verantwoordelijkheid draag. In het begin van het schooljaar stond ik twee dagen in de week voor deze groep, maar al na een aantal weken veranderde dat naar drie dagen en schreef ik de rapporten, voerde ik de oudergesprekken en voelde ik me echt de leerkracht van deze klas. Het klinkt misschien gek maar dat ik dit bereikt heb, is voor mij erg belangrijk. Een soort van bewijsdrang richting mezelf.

Ik was super trots en dacht dat er niks meer tussen mij en mijn klasje kon komen. Ik heb dit jaar enorm veel geleerd en wat er komend schooljaar ook zou gaan gebeuren, ik zou één jaar echt juf zijn geweest van mijn klas. Wist ik veel dat corona daar een stokje voor kwam steken. Ik was onbewust altijd bang dat mijn andere ongewenste vriend dat zou doen. Maar angst is een slechte raadgever en dus had ik kanker weggestreept als potentiele kanshebber om mijn jaar als juf te verzieken. Maar hallo, daar kwam corona. En ik weet dat het voor iedereen anders is, dat iedereen het anders ervaart en dat het voor iedereen klote is maar deze zag ik even niet aankomen!

Ik heb hard gewerkt om te komen waar ik voor corona was, en misschien kan ik datgeen wat ik zo graag wil nu niet afmaken. Ik zou zo graag mijn schooljaar met deze klas in real life willen afronden. Gewoon één keer van begin tot eind. Maar goed! Dat gaat misschien niet gebeuren. Ik heb hier sinds de vorige persconferentie best wel last van gehad. Ik merkte dat ik hiermee stoeide en dat ik het gewoon nog geen plekje had gegeven. Al meerdere keren kroop ik achter mijn laptop maar de woorden kwamen niet.

Vanochtend werd ik wakker en ik voelde dat ik klaar was om te accepteren dat alles momenteel even anders gaat en dat ik daar gewoon mee moet dealen. Ik trok ik mijn donut-worry- sokken aan, deze hebben kleine donuts aan de zijkant, en begon mijn dag goed. Tja, ik ben een klein beetje een vreemde vogel soms. Maar dit soort dingen kunnen me uit een bepaalde spiraal halen en ervoor zorgen dat ik mezelf uitdaag om weer verder te gaan. Te kijken hoe te dealen met deze nieuwe situatie.

Want ook aan deze situatie zitten leuke nieuwe uitdagingen. Vanaf deze week begeleid ik de kinderen die thuis zitten en vragen hebben, ik neem nog steeds filmpjes op, ik bel met mijn klas en doe een digitaal spel en ik geef yogalessen voor de kinderen die dat leuk vinden om te volgen. Genoeg uitdagingen en wie weet komt er een moment waarop ik toch nog in mijn klas sta met mijn kinderen. Maar dan moet er niet zo veel onzekerheid zijn of veel op het spel staan. Ik wilde nog veel meer vertellen over die gok die mijn interesse heeft gewekt en over mijn leuke ervaringen met mijn prikkers. Maar dan wordt mijn verhaal te lang. Dus dat komt de volgende keer. Eerst even dit en eerst even een nieuwe ronde CT en uitslagen. Want dat gaat nog steeds door. 

Liefs, Naomi

Een korte introductie

Hoi! Superleuk dat je me volgt. Ik vind het heel gaaf dat deze uitdaging, het schrijven van blogs, op mijn pad is gekomen. Want laat ik eerlijk zijn. Ik vind het best spannend. Al enige tijd schrijf ik verhalen over mijn leven en over de dingen waar ik mee deal als kankerpatiënt. Maar dat deed ik in eerste instantie alleen voor mezelf en mijn naasten. Nu kan iedereen mijn verhalen lezen, mensen die ik (nog) niet ken. Ik zoek nog een beetje naar waar of hoe te beginnen. Jullie vallen namelijk in terwijl ik al enige tijd, vier jaar en een aantal maanden om precies te zijn, worstel om deze ziekte mijn leven niet te laten regeren.

Er zijn al zo enorm veel dingen gebeurd. Waar begin ik zonder dat het een grote chaos wordt. Want jullie kennen me misschien nog niet maar ik ben wel een beetje een kwebbeltante die van de hak op de tak kan springen, die altijd te weinig uren in een dag heeft en met honderd dingen tegelijk bezig is. Ik ben geen journalist of schrijver van beroep. Ik schrijf vanuit mijn hart.

Nu meer mensen mijn verhalen gaan lezen hoop ik dat ik een steentje kan bijdragen aan het doorbreken van het taboe dat in mijn ogen nog steeds op kanker rust. Ik hoop mensen die in een vergelijkbare of andere moeilijke situatie zitten een hart onder de riem te steken en ik wil graag laten zien dat het leven meer dan de moeite waard is, je altijd hoop moet houden en moet proberen te genieten van elke dag. Daarnaast mag je me alles vragen. Want of ik het nou wil of niet, ik heb inmiddels al best veel ervaring. Als ik je kan helpen, doe ik dat graag. Ik heb nooit de intentie om mensen te kwetsen. Ik wil met mijn verhalen niks zeggen over hoe anderen met kanker omgaan. Om een voorbeeld te geven; het woord ‘vechten’ geeft mij in deze machteloze situatie kracht. Kracht om te leven in plaats van continu bezig te zijn met de ziekte en de dood. Het is mijn verhaal. Een manier om te dealen met mijn ziekte.

Liefs Naomi

Blog Naomi: 'Yes! Uitslag... van mijn ‘donut-worry-scan’

 

De uitslag van mijn ‘donut-worry-scan’ is binnen. Heel eerlijk ‘I did worry massive. Maar…tromgeroffel, de uitslag was goed! De #ikmagnietscheldenvanmijnmoeder kanker is de afgelopen vier maanden niet gegroeid en dat is positief. Toch een beetje jammer dat ‘Venom’ er nog steeds is en niet plotseling spoorloos is verdwenen. Iets waar ik iedere scan toch, misschien tegen beter weten in, een beetje op hoop. Maar hoe ziet zo’n ‘uitslag dag’ er nou eigenlijk uit? Dat gaat als volgt: 1: Je slaapt de nacht ervoor vaak niet al te best en dus slik je nog een extra pilletje in om een beetje tot rust te komen! Heerlijk! 2: Je wordt brak wakker en voelt spanning. 3: Deze keer ging ik werken en hadden we een schoolreisje, een heerlijke afleiding! 4: Ineens waren we terug op school en was het voor mijn gevoel ineens half 15.30 uur…kak! 5: Met enige haast snelde ik naar het ziekenhuis en deze keer stonden mijn mama en ‘cadeaupapa’ (stiefvader) me op te wachten om mee te gaan. 6: Je neemt plaats in de wachtkamer tussen mensen die je soms vragend aankijken, ze denken dat niet ik kanker heb, maar een van mijn ouders. Want als je jong bent, krijg je toch geen kanker? Dus wel! 7: Dan is het wachten, wachten en nog eens wachten. Tot het moment dat je oncoloog de wachtkamer in komt en met een strak gezicht mijn naam noemt; mevrouw Kanters. 8: Pffff, ja dan gaat je hart echt enorm hard kloppen. Niet snel… maar hard. Alsof een heihamer een betonnen paal in de grond mept, zo hard. 9: Het is niet de eerste keer dat ik aanschuif voor een uitslag, dus mijn oncoloog kent me inmiddels en weet dat ze direct de uitslag moet geven. Social talk kan er na haha. 10: En het verlossende woord; de uitslag is goed, niks veranderd! Naomi van binnen super mega duper blij. Voor een tel of vier. 11: Dan zie je de beelden van de scan en besef je ineens weer wat er allemaal speelt. De kanker stond helaas goed op de foto. Hoppa, dag blijheid #zwaaizwaai. 12: Ik doe nog alsof ik vrolijk ben en maak zelfs nog een grapje. ‘Er is wel degelijk iets veranderd’ Mijn oncoloog lijkt even te schrikken. ‘Die vetlaag op de foto van vier maanden geleden is dikker!’ Mijn oncoloog kijkt me even serieus aan en begint dan te lachen. Ik lach als een boer met kiespijn met haar mee maar goed, lachen zorgt voor een bepaald stofje in je hoofd en dus word ik toch iets vrolijker. Zo ziet zo’n dag er drie keer per jaar ongeveer uit. Uitslag goed, bloed goed dus gaat het stukje leven met kanker weer verder. En…alsof het de normaalste zaak van de wereld is, stap ik mijn afspraak met de oncoloog de apotheek binnen en wachten op mijn volgende kuur. Ik ben weer klaar voor de komende vier maanden. Nog een leuk nieuwtje; ik ben tussendoor ook nog even geslaagd voor mijn theorie voor de motor!! Woehoeeee!!!

Tot snel, Liefs Naomi

Reageer op dit blog

Mijn leven met uitgezaaide borstkanker…

Borstkankerpatiënt Naomi Kanters (30) uit Eindhoven is kleuterjuf, getrouwd en moeder van drie ‘ice baby’s’. Haar borstkanker is uitgezaaid naar haar botten en lever, ze wordt niet meer beter. Een volledige borstamputatie, IVF, chemotherapie en verschillende bestralingen kregen de kanker er niet onder. Maar ze is zeker nog niet klaar met het leven. “Ik blijf vechten en accepteer niet dat ik van binnen opgegeten wordt. ‘He cancer, you picked the wrong bitch’.”

Vier jaar geleden voelde Naomi een knobbeltje in haar borst. Borstkanker. Inmiddels is haar borst geamputeerd, legt ze haar linkerborst iedere avond samen met haar bril op het nachtkastje, is ze getrouwd en heeft ze na twee IVF-puncties, drie ‘ice baby’s. Beter worden gaat niet meer. “Ik heb uitzaaiingen in mijn lever en botten. Ik leef en deal met deze kloteziekte. Inmiddels zie ik de kanker als ‘Venom’, een schurk uit Spiderman, die mij van binnen helemaal kapot probeert te maken. Tot nu toe ben ik nog altijd aan de winnende hand”, lacht Naomi.

'Venom'

“Ik slik levensverlengende chemo. Dat betekent dat ik twee weken lang chemotabletten slik en dan één week chemovrij ben. Elke drie weken wordt mijn bloed gecontroleerd en zijn mijn waarden goed, dan begint de cyclus weer opnieuw, ik leef per drie weken. Vier keer per jaar ga ik onder de scan, om te kijken waar ‘Venom’ allemaal zit en of er meer uitzaaiingen bij zijn gekomen. De scans wennen nooit, die brengen iedere keer weer veel spanning mee. Mijn lichaam en hoe ik me voel, kloppen niet, ik voel me goed en zit vol levenslust”, vertelt Naomi.

Ice-baby’s

“Natuurlijk ben ik af en toe boos, maar het is verspilde energie. En ja, ik sluit me ook wel eens een heel weekend op. Dan kom ik mijn bed niet uit en wil ik niemand zien. Dan haat ik de kanker. Maar het levert niets op, dus kan ik er maar beter iets van maken. Ik voel me nu niet ziek en hoe het volgende week is, dat zien we dan wel weer”, zegt Naomi stellig. Toch zijn er zeker moeilijke momenten. “Moederdag is net geweest en Vaderdag komt er aan. Ik ben dol op kinderen, ben zelf kleuterjuf. Mijn droom om zelf moeder te worden, heeft de kanker ruw verstoord. Die kloteziekte heeft voor mij de keuze gemaakt om kinderloos te blijven. Dat is en blijft lastig. Op Moederdag bijvoorbeeld moest ik denken aan onze drie ice baby's. Ik dacht aan alle mama's die deze dag van die prachtig eigen gemaakte cadeaus van hun kinderen krijgen. Ik dacht aan hoe tof het zou zijn als je vanuit het ziekenhuis van je embryo's een kaartje had gekregen of misschien een ander teken van vriesleven. En dan is het over een paar weken Vaderdag. Misschien vind ik dat nog wel moeilijker. Het besef dat ik mijn man geen kinderen kan geven.”

Blog

Een keer per maand schrijft Naomi een blog voor het Catharina Ziekenhuis over haar leven met uitgezaaide borstkanker. Over dingen die haar bezig houden, bizarre gebeurtenissen, levensvragen, tattoos en andere gekke dingen. “Niet alleen om mijn verhaal te delen maar ook voor mezelf. Door te schrijven leer ik te dealen met mijn ziekte. Leer ik omgaan met verschillende emoties en hoop ik, door mijn verhalen terug te lezen, dat ik in moeilijke tijden kan relativeren. Schrijven werkt helend voor mij. De buitenwereld draait gewoon door, een wereld waar ik me aan vastgrijp, maar tegelijkertijd is er voor mij nog een andere wereld, een ander leven, mijn leven met uitgezaaide borstkanker”, aldus Naomi. 

Vakantiespecial: ‘to-do-op-vakantie-met-kanker-lijstje’

Hoi! Superleuk dat je me volgt. Al enige tijd schrijf ik verhalen over mijn leven en over de dingen waar ik mee deal als kankerpatiënt. Maar dat deed ik in eerste instantie alleen voor mezelf  en mijn naasten. Nu kan iedereen mijn verhalen lezen, mensen die ik (nog) niet ken. Ik zoek nog een beetje naar waar of hoe te beginnen. Jullie vallen namelijk in terwijl ik al enige tijd, vier jaar en een aantal maanden om precies te zijn, worstel om deze ziekte mijn leven niet te laten regeren. Er zijn al zo enorm veel dingen gebeurd. Waar begin ik zonder dat het een grote chaos wordt. Want jullie kennen me misschien nog niet maar ik ben wel een beetje een kwebbeltante die van de hak op de tak kan springen, die altijd te weinig uren in een dag heeft en met honderd dingen tegelijk bezig is. Ik ben geen journalist of schrijver van beroep. Ik schrijf vanuit mijn hart. Ik hoop mensen die in een vergelijkbare of andere moeilijke situatie zitten een hart onder de riem te steken en ik wil graag laten zien dat het leven meer dan de moeite waard is, je altijd hoop moet houden en moet proberen te genieten van elke dag. Daarnaast mag je me alles vragen. Want of ik het nou wil of niet, ik heb inmiddels al best veel ervaring. Ik heb nooit de intentie om mensen te kwetsen. Het is mijn verhaal. Een manier om te dealen met mijn ziekte.

Zo richting de zomervakantie kun je in de winkel allerlei dikke edities van tijdschriften kopen. Ze staan vol met verhalen over hoe je een strak bikinilijf krijgt, of hoe je omgaat met vakantieliefdes. Dit inspireerde me tot het schrijven van een eigen vakantiespecial. Want op vakantie gaan, doe ik ook nog steeds! Genieten waar je genieten kan en het liefst zo vaak mogelijk. Maar op vakantie gaan met uitgezaaide borstkanker is een hele uitdaging.

Het schooljaar zit er al weer bijna op en dus staat de heerlijk lange zomervakantie voor de deur. We boeken met z'n allen allerlei vakanties en zo ook ik. Samen met Rick en twee vrienden gaan we richting Azië. Een hele uitdaging voor iemand in mijn situatie. Het begint al bij het boeken. Want om een redelijke prijs te krijgen en iets te hebben om naar uit te kijken, boeken wij altijd een flink aantal maanden vantevoren. Je zou zeggen ‘een leuk vooruitzicht’, maar voor mij is dit tegelijkertijd ook een trigger voor angst en onzekerheid. Het begint al bij het kiezen van een bestemming. Want ik wil graag naar een plek waar ze goede ziekenhuizen hebben voor het geval dat. Daarnaast moet ik checken of ze de medicatie en spuiten hebben die ik nodig heb. Hebben ze dit niet, dan vallen die landen sowieso af. Terwijl ik dit typ, voel ik me eigenlijk wel wat verwend, want ik kan ook in Nederland op vakantie. Maar nu het nog gaat, wil ik heel graag nog reizen, andere werelddelen ontdekken.

Samen met mijn reisgezelschap keek ik naar tickets, de sfeer was leuk en iedereen had er zin in. Ik deed naar mijn idee leuk mee maar van binnen huilde ik. Want op het moment van boeken, was het nog zeker vijf maanden voor vertrek. Wat is vijf maanden, dat vliegt voorbij? Nou voor mij is zo ver vooruitkijken een hele opgave. Hoe zal ik dan zijn, kan ik nog reizen, ben ik er dan nog wel? Dingen waarover de meeste mensen niet na hoeven te denken tijdens het voorbereiden van een vakantie. Ik probeer mezelf niet gek te maken en boek toch de tickets. Want mocht er iets veranderen of ik zou niet kunnen dan is het maar geld en is er altijd een annuleringsverzekering. Het afsluiten van een annuleringsverzekering is trouwens ook niet zo makkelijk als je ongeneeslijk ziek bent. Veel maatschappijen verzekeren je dan niet. Je weet immers dat je ziek bent en dat er mogelijk iets kan gebeuren. Ook mijn reisgezelschap is de dupe van mijn ziekte. Want ook zij weten dat ze met iemand op vakantie gaan die kanker heeft. Dus dat betekent dat iedereen moest overstappen naar de verzekering die mij, lees ons, wel wilden. Ik snap het wel maar aan de andere kant denk ik; ik kan er toch niets aan doen. Het voelt of je weer gestraft wordt. Is dood gaan niet voldoende? Ook zij kunnen toch tijdens een vakantie aangereden worden toch en naar huis moeten met het hele gezin?

De maanden gingen voorbij, bloedcontroles werden gedaan en ik moest nog in de CT-scan. Allemaal dingen die mijn reis in de weg zouden kunnen staan. Maar daar ging ik niet vanuit. Het schoot wel eens door mijn hoofd en was ik weer extra blij met een goede uitslag. Want dat bracht me weer dichterbij mijn reis! Inmiddels schrijf ik dit bericht een aantal weken voor mijn vakantie. Er staan nog wat dingen op mijn ‘to-do-op-vakantie-met-kanker-lijstje’. Zo ben ik al aan het tellen hoeveel kuren ik mee op reis moet nemen en welke spuiten ik vooraf nog moet zetten. Er zit nog een bloedcontrole tussen nu en mijn vakantie. Stel dat deze niet goed is, dan ziet de planning er al weer anders uit. Voor alle medicijnen die mee moeten op reis, heb ik haast een eigen koffer nodig. Maar het soort medicijnen vraagt ook om een officiële verklaring van de rechtbank. Yes, het is niet gemakkelijk om met kanker op vakantie te gaan. Je moet er wat voor over hebben, als je het pillenniveau op peil wilt houden! Anyway, een verklaring bij de rechtbank betekent dat je er zelf heen moet, 30 euro betaalt en een mooie stempel en een sticker met handtekening krijgt. Dat is geregeld, het koffertje is legaal!

Nu komt er een weetje waar ik ook geen idee van had voor mijn kanker. Naast de verklaring om mijn hele drugswinkel mee t nemen, moet ik ook een verklaring voor het mogelijk missen van m'n vingerafdruk regelen. Vanwege de chemo kan het zijn dat mijn vingerafdruk weg is of deels niet aanwezig is. Tja, het zou me maar eens overkomen dat ik aangehouden wordt vanwege m'n koffer vol drugs en dat ik dan ook nog geen vingerafdruk af kan geven. Maar gelukkig is dit te regelen via het ziekenhuis.

Als je denkt dat het dan nu toch allemaal geregeld is en ik lekker m'n tassie kan pakken en kan genieten.... Nope, nog niet! Aangezien ik optimaal wil gaan genieten, neem ik het er even goed van en ga ik gewoon lekker drie volle weken op reis. Ja, dat doe ik gewoon. En omdat ik niet echt invloed heb wanneer ik m'n kuur kan starten, kan het zijn dat het qua planning nét niet goed uitkomt. Het kan dus zijn dat ik halverwege een tweede kuur moet starten. Ik hoor je denken, ‘pillen poppen’ kan toch gewoon? Ja, dat kan als je goede bloedwaardes hebt. Chemo is geen vitaminepilletje en maakt ook allerlei goede dingen in je lichaam kapot. Mijn trombocieten, bloedplaatjes, zijn al maanden aan de lage kant. Je bloed stolt dan minder goed. Dan kun je niet zomaar starten met een volgende kuur. Want als er dan iets gebeurt, en ik moet geopereerd worden dan kan dat niet. Je bloed moet eerst herstellen van een kuur en goed zijn, voordat je aan een nieuwe kuur kunt beginnen. Dus bloedprikken in het buitenland is ook iets wat ik moet regelen. Dat is een redelijk gedoe, maar me alles waard als het moet. 

Goed, m'n backpack staat al bijna klaar, het ‘to-do-op-vakantie-met-kanker-lijstje’ is bijna veranderd in een ‘to-do lijstje’ en ik ga er gewoon een mega vette reis van maken!

Tot snel! Liefs Naomi

Blog Naomi: Moedertoekomst?

Hoi! Superleuk dat je me volgt. Al enige tijd schrijf ik verhalen over mijn leven en over de dingen waar ik mee deal als kankerpatiënt. Maar dat deed ik in eerste instantie alleen voor mezelf  en mijn naasten. Nu kan iedereen mijn verhalen lezen, mensen die ik (nog) niet ken. Ik zoek nog een beetje naar waar of hoe te beginnen. Jullie vallen namelijk in terwijl ik al enige tijd, vier jaar en een aantal maanden om precies te zijn, worstel om deze ziekte mijn leven niet te laten regeren. Er zijn al zo enorm veel dingen gebeurd. Waar begin ik zonder dat het een grote chaos wordt. Want jullie kennen me misschien nog niet maar ik ben wel een beetje een kwebbeltante die van de hak op de tak kan springen, die altijd te weinig uren in een dag heeft en met honderd dingen tegelijk bezig is. Ik ben geen journalist of schrijver van beroep. Ik schrijf vanuit mijn hart. Ik hoop mensen die in een vergelijkbare of andere moeilijke situatie zitten een hart onder de riem te steken en ik wil graag laten zien dat het leven meer dan de moeite waard is, je altijd hoop moet houden en moet proberen te genieten van elke dag. Daarnaast mag je me alles vragen. Want of ik het nou wil of niet, ik heb inmiddels al best veel ervaring. Ik heb nooit de intentie om mensen te kwetsen. Het is mijn verhaal. Een manier om te dealen met mijn ziekte.

In een eerder verhaal lazen jullie al iets over moeder zijn van drie ice ice babies. Ik kan me voorstellen dat als je niet weet wat en hoe, er op dat moment grote vraagtekens voor je ogen dansten. En misschien heb je wel even gedacht dat de chemo me naar het hoofd was gestegen. Dat laatste is niet waar hoor, ik functioneer nog best prima maar ik snap best dat je verward bent. Tijd om jullie een beetje meer te vertellen hierover.

Toen ik in 2015 de diagnose borstkanker kreeg, was ik 26 jaar. Ik had al een langere periode een relatie, we hadden een fijn huisje en allebei een baan. Een kinderwens was er destijds zeker maar er kwam een knobbel in mijn leven die dit alles verstoorde. De specialisten vertelden me dat chemotherapie ervoor zou zorgen dat mijn lijf vervroegd in de overgang kon komen waardoor een natuurlijke zwangerschap mogelijk van de baan was. Vanuit het ziekenhuis werd toen voorgesteld om een IVF-traject te starten om zo eitjes of embryo’s in te vriezen voor als de tijd daar was.

Natuurlijk zaten hier ook weer wat haken en ogen aan, mijn tumor was hormoongevoelig maar toch koos ik ervoor mezelf te injecteren met hormonen. Of die hormonen de tumor ook zouden voorzien van een lekkere maaltijd, weet ik niet eens maar het voelde vreemd destijds. En het was tegenstrijdig. Want dit traject zorgde er ook voor dat ik moest wachten met de chemo. Op zich geen probleem maar als je hebt gehoord dat je kanker hebt, wil je zo snel mogelijk af van je ongewenste gast. Ik zag het als kiezen tussen twee kwaden maar het idee dat ik anders misschien geen kinderen meer kon krijgen en er niet alles aan had gedaan om dit wel te kunnen, was geen optie.

Dus startte ik het traject en spoot ik mezelf vol met hormonen om mijn moedertoekomst veilig te stellen, niet wetende of het er ooit van zou komen. Maar goed, beter alles proberen en doen dan later te moeten zeggen ‘had ik maar’. “Maar als ik toen had geweten wat me nog allemaal boven het hoofd hing, had ik het niet gedaan, maar dat is de koe in zijn kont kijken. Maar goed, de eerste punctie werd gedaan en omdat embryo’s een hogere overlevingskans hebben dan eitjes, koos ik daar voor. Ook weer een bijzondere afweging die je moet maken. Want je kiest er op dat moment voor embryo’s te hebben met de partner met wie je op dat moment bent. Maar we dwalen af.

De eerste oogst leverde drie eitjes op waarvan er slechts één goed ging delen. Van deze mooie deling kregen Rick en ik een foto. Om de ‘geboorte’ te vieren, aten we beschuit met muisjes. Het voelde toch een beetje alsof we ouders waren geworden. Hij of zij werd ingevroren en dat was nummer een. Helaas was één eigenlijk niet genoeg en dus werd er nog een rondje hormonen ingepland. Zo werden de andere twee embryo’s een soort van op de wereld gezet en stond de teller op 3!

Maar deze tweede poging ging niet zonder slag of stoot. De punctie was geweest maar ik voelde me niet helemaal lekker. Uiteindelijk werd ik die nacht opgenomen en na de nodige onderzoeken, bleek dat ik een bloeding had en met spoed geopereerd moest worden. Mijn eierstok bleek een grote gatenkaas en was niet meer te redden. Dus binnen een paar maanden was ik zowel mijn linkerborst als linker eierstok kwijt. Geen pretje kan ik je zeggen. Met vier gaten in mijn buik en een eierstok lichter, ging ik na een aantal nachtjes hotel Catharina Ziekenhuis weer naar huis en begon het herstellen.

Inmiddels zijn we een aantal jaar verder, hebben de embryo’s al drie verjaardagen gevierd en zijn ze verhuisd naar Tilburg. En helemaal zuur (netjes uitgedrukt), mijn kanker is uitgezaaid wat voor nu betekent dat ik ze zelf niet kan dragen of zwanger kan worden. De kanker heeft voor mij de keuze gemaakt dat ik nooit geen kinderen zal krijgen. Tot op de dag van vandaag vind ik dit verschrikkelijk maar ik heb het geaccepteerd. Het is gewoon niet anders. Wie weet wat de toekomst brengt? Ik niet, ik leef per dag. Misschien vinden ze in de toekomst een medicijn tegen kanker (als ik het maar lang genoeg volhoud). Misschien gaan we op zoek naar een draagmoeder? Voor nu blijven het drie mooie prachtige ice ice babies!

Liefs Naomi

Blog Naomi: Mijn psych!

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen. Ik ben al weer een aantal weken lekker aan het werk. De kinderen geven me energie. Maar ik denk ook wel eens na over het moment dat ik echt ziek ga worden. Maar gelukkig komt dan snel dat andere stemmetje in mijn hoofd naar boven; ‘Naomi, dat gaat nog lang niet gebeuren! Je bent een taaie en je blijft nog heel lang hier bij je kinderen.’ Ik ben zo blij met mijn stemmetje. Een nieuwe maand en dus tijd voor een nieuw kankerverhaal.

Terwijl ik mezelf installeer voor mijn laptop om jullie te schrijven, gaat de bel. Ik doe de deur open waar een vriendelijke meneer met een collectebus voor mijn deur staat: ‘Dag mevrouw, heeft u misschien een kleine bijdrage voor het KWF?’ Een fractie van een seconde denk ik; ‘Ik geef toch al genoeg aan die kakziekte’. Maar dat kan deze vriendelijke meneer niet weten. Hij zamelt geld in voor mensen zoals ik, vrijwillig. Hij zet zich in zodat er misschien ooit een medicijn tegen kanker wordt gevonden. Misschien zelfs voor mij. Ik kijk de meneer aan en wil hem eigenlijk het liefst een knuffel geven. Ik bedwing mezelf en beloof via de website van KWF geld over te maken. Onze wegen scheiden. Hij gaat door met zijn ronde en ik kruip achter mijn laptop. Geld overmaken, jullie schrijven!

Want ik wil jullie graag iets vertellen over mijn ‘psych’. Toen ik de diagnose uitgezaaide borstkanker kreeg, merkte ik dat ik soms niet goed wist hoe en wat. Mijn oncoloog stelde toen voor een afspraak te maken bij een psycholoog. Ik was sceptisch, hoe kon die mij helpen, dat kan ik wel alleen. Maar ik heb ooit met mezelf afgesproken dat ik er alles aan zou doen om beter te worden of om mentaal rust te vinden. Dus ik maakte een afspraak bij een psycholoog in het ziekenhuis. Eentje met ervaring, want ze zag alleen maar mensen met kanker, dus ze wist met wat voor soort mens ze te maken kreeg. De eerste keer was ik gespannen maar ik voelde al snel dat het goed zat. Mijn ‘psych’ was een jonge vrouw, net iets ouder dan ik en ik voelde me op mijn gemak bij haar. We spraken over allerlei onderwerpen, over alles wat me bezig hield. Hoe deal je met het verdriet van jezelf en het verdriet van je omgeving? Hoe zorg je ervoor dat je grip krijgt op je gedachten die soms van hot naar her gaan? Hoe deal je met de angst om dingen te voelen? En dat zijn maar een paar voorbeelden. Ik ging elke twee weken bij haar op bezoek, de ene keer alleen en de andere keer ging Rick mee. Want wat veel mensen vergeten, is dat het voor partners en naasten misschien nog wel ingewikkelder is. Zij moeten toekijken en aan hen wordt amper gevraagd hoe het met ze is. Dus voor Rick was het ook fijn.

De afspraken werden gevuld met tranen, gelach, tips en gewoon fijne gesprekken. Ook adviseerde ze me om mee te doen met de mindfulness-training die gegeven werd vanuit het ziekenhuis. En aangezien ik alles zou doen voor een rustiger hoofd, besloot ik ook hieraan deel te nemen. Niet wetende wat me te wachten stond. Ik weet nog dat ik er best tegenop zag. Waarom? Nou, omdat alle deelnemers ziek waren. Dat was wel een dingetje. Het is heel confronterend. Ik ben ziek en ik hoor ook in deze wereld. Bam, dat komt binnen. Maar ik deed het en ook dit was fijn. Ik spreek nog steeds mensen uit die groep, we checken even bij elkaar hoe het gaat. Ik raad het iedereen aan, gun jezelf even de rust, alleen met jezelf en de ziekte, samen met andere mensen die ziek zijn. Ik vond het oprecht fijn! Daar mocht ik even ziek zijn van mezelf.

Alle mentale hulp die ik aangeboden heb gekregen, heb ik geaccepteerd en ondanks mijn sceptische houding, vond ik het zeer prettig. Mijn ‘psych’ heeft me aan het denken gezet, heeft me tips gegeven hoe om te gaan met een hoofd dat soms enorm verdrietige gedachten kan hebben en ze heeft me vooral geleerd dat ik mijn boosheid, verdriet en onzekerheden mag en kan delen. Zij was het die mijn naam heeft genoemd toen het ziekenhuis aandacht wilde besteden aan kanker en het mentale proces. Daarom mag en kan ik dit doen. Ik ben haar enorm dankbaar!
Wie had dat gedacht. Ik heb mijn mening bijgesteld. Ik dacht ook; daar heb ik geen hulp bij nodig. Ben niet eigenwijs, het brengt je zoveel meer. Je kunt niet alles zelf oplossen, soms is dit gewoon even niet het geval!

Voor zover #Naomiweetraad!

Liefs Naomi

Kanker is veel MOETEN

De tijd vliegt. Ik geef jullie al weer vier maanden lang een inkijkje in mijn leven met uitgezaaide borstkanker. Mijn viermaandelijkse ct-scan zit er weer op. Ik ben blij dat ik ook nu weer kan zeggen dat die klote kanker niet is gegroeid.

De waardes zijn gelijk gebleven. Wat ze wel gezien hebben, is een klein beetje vocht in mijn buik. Niet alarmerend, maar voor mij is het toch een dingetje. Want wat voor vocht het ook is of waar het ook vandaan komt, het hoort er niet te zitten. Ik hoop dan ook dat dit over vier maanden is opgelost.

Ook op school zitten de eerste maanden er weer op. Het is herfstvakantie voor mijn kleuters en ik bereid me voor op mijn klassieke herfstdip. De periode rondom de herfstvakantie is voor mij de lastigste van het jaar. De maandag na de herfstvakantie is het vier jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker kreeg en twee jaar geleden kreeg ik op diezelfde maandag te horen dat het uitgezaaid was en mijn lot dus was bezegeld. Gek genoeg waren allebei mijn diagnoses op die bewuste maandag. Hoe ironisch.

Ik duik gewoon even onder, verdwijn van de radar. In deze periode ben ik even niet ‘de spring-in-het-veld Naomi’ en ben ik toch weer wat meer bezig met het feit dat ik deze klote ziekte heb. Dus ik ga gewoon even mijn gal spugen, ook naar jullie toe. Het houdt namelijk gewoon nooit op. Kanker is er gewoon altijd. Je ziet het niet aan me, maar ik ben ziek, doodziek. En omdat je het niet ziet, is dit soms makkelijk maar soms ook best lastig.

Aan de ene kant is het fijn dat mensen aan de buitenkant niet zien dat je ziek bent. Dan ben ik gewoon Naomi, een vrolijke meid die plezier heeft in het leven. En niet de Naomi met kanker. Want soms, heel soms wil je niet dat iedereen het weet. Dan wil je een kamer binnen kunnen lopen zonder dat mensen het aan je zien of meteen denken; die heeft kanker, oh wat erg. Gewoon even net doen alsof je supergezond bent. De tijd dat iedereen aan me kon zien dat ik ziek was, heb ik gehad. Met alles erop en eraan. Ik ben kaal geweest en ik heb grauw gezien. Been there, done that. Die tijd komt niet meer terug…

Aan de andere kant is het soms ook wel ingewikkeld dat mensen het juist niet zien. Wanneer je nieuwe mensen leert kennen, stellen deze vragen over je werk en je privéleven. Ook het ziek zijn komt dan ter sprake, daar kun je niet omheen. Hoewel ik er ‘nul’ moeite mee heb om over mijn ziekte te praten, merk ik soms dat de tegenpartij vaak schrikt en het moeilijk vindt hierop te reageren. Ineens word je in een ander hokje geplaatst en gaan mensen anders met je om. Dat blijf ik iets wonderlijks vinden, ineens denken mensen voor jou of vullen de antwoorden zelf in. ‘Ik kan het er nu niet over hebben want ze geniet van een gezellig dagje uit’ is een veelgehoorde. Dan maar zwijgen.

De ziekte is er altijd en bepaalt eigenlijk alles. Of nou ja…het beïnvloedt je hele leven en toch probeer ik de regie te houden. Maar soms is de kanker nog eigenwijzer dan dat ik ben en trekt hij zijn eigen plan en zijn er toch momenten dat mijn leven wordt overgenomen. Het is aan mij om toe te laten hoe het mijn gemoedstoestand beïnvloedt. En in de herfst ben ik vaak de verliezer.

Dus daar gaan we. Kanker bepaalt wanneer ik iets MOET eten. Twee weken lang gaat er elke ochtend en avond een wekker. De eerste om een maagbeschermer te nemen, de tweede een half uur later omdat ik iets MOET eten en de derde omdat ik mijn chemopillen MOET nemen. Dit MOET op een bepaalde tijd en dus ben ik de regie volledig kwijt. In de stopweek gaat de kanker gewoon door. Ik MOET nog altijd met regelmaat naar de fysiotherapeut voor mijn arm en mijn borst. Na de amputatie heb ik nog steeds last van oedeem en is alles stug. Ik MOET in de stopweek bloedprikken om te kijken of mijn lijf de chemo aan kan. Eens in de 28 dagen MOET ik mezelf injecteren en eens in de drie maanden MOET ik een spuit halen om in de overgang te blijven. En deze laatste spuit is voor mijn hormoonhuishouding en dus mijn humeur ook niet al te best. Dus MOET mijn man dit maar verdragen. Dan is er nog de ct-scan. Eens in de drie of vier maanden, afhankelijk van mijn bloedwaarden, MOET ik onder de scan. Kortom; ik MOET veel van die kanker en van dat MOETEN word ik wel eens moe.

Nu MOET ik van mezelf stoppen met klagen naar jullie. Maar wat ik jullie mee MOET geven; probeer niet in te vullen voor een ander, probeer te blijven praten, behandel iemand met kanker niet als een patiënt. wil je wat weten, vraag het gewoon!

Live vanuit ‘el hospital’ lach ik als een boer met flinke kiespijn

Daar zit ik dan, in kleermakerszit op een ziekenhuisbedje in mijn eigen ‘privékamer’ van het Catharina Ziekenhuis. Versierd met een slinger, die de kinderen uit mijn klas voor me hebben gemaakt (wat een schatjes!) Sinds vorige week zaterdag verblijf ik in het ziekenhuis. Niet vanwege de kanker maar door een verstandskies die eruit moest worden gehaald.

Voordat ik borstkanker kreeg, kwam ik er achter dat ik twee verstandskiezen had die mogelijk nog door zouden komen. Ik geloof dat deze kiezen niet van chemo houden, want bij de eerste ronde chemo werd kies één gevoelig en getrokken (dit was appeltje eitje). En nu bij de tweede diagnose en dus chemo nummer twee, ging  kies twee vervelen. Ondanks dat ik soms best een grote mond heb, bleek na een foto dat er toch geen plaats was voor de kies en dat hij eruit moest. Dikke pech, maar wat moet dat moet en dus maakte ik een afspraak om hem te laten verwijderen. Zonder enige zenuwen ging ik naar de kaakchirurg om mijn laatste beetje ‘verstand’ te laten verwijderen. Het was lang geleden dat ik niet gespannen was in het ziekenhuis. Het had niks met de kanker te maken, leuk was een ander verhaal maar niets vergeleken bij die andere shit. Dat dacht ik anderhalve week geleden tenminste nog.

De boosdoener werd getrokken, de hechtingen werden aangelegd, ik bedankte de chirurg en liep vrolijk naar buiten. Bij de Albert Heijn kocht ik een zak diepvrieserwten en met de erwten op zak reden we nog even langs de Ikea om nog even te shoppen. Appeltje eitje. Maar op dag drie werd ik wakker met een gigantische wang en besloot ik toch nog even een bezoekje aan de arts te brengen. De arts keek, voelde wat en besloot de hechtingen open te maken en een kleine drain te plaatsen zodat de eventuele troep uit mijn wang kon lopen. Deze actie was alles behalve fijn maar again: wat moet dat moet.

Eenmaal thuis werd ik niet echt lekker en besloot ik toch maar paracetamol te nemen (ik vermijd medicijnen waar kan, omdat mijn lijf al zo veel te verduren krijgt) en viel ik in slaap. Mijn wang wekte me want het klopte als een malle, daarnaast was de smaak in mijn mond ook niet best. Alles wat uit mijn wang kwam, liep direct mijn mond in dus ik hing de halve dag boven een bak alles uit te spugen. Later hoorde ik dat ik ook enorm uit mijn mond stonk, kortom het was niet alleen voor mij vervelend. De vrijdag kroop voorbij, ik lag in bed maar van slapen kwam maar weinig.

Zaterdagochtend werd ik wakker en helaas was het alles behalve beter. Waar ooit een klein schattig wangetje zat (dat mag ik best over mezelf zeggen toch?), zat nu een grote rode hamsterwang die mijn halve gezicht misvormde. Wie was die trol die me aankeek in de spiegel? Naast dit gratis Halloween masker dat ik in één nacht had gekregen, was mijn temperatuur ook wat hoog en dus genoeg redenen om het ziekenhuis te bellen.

Ik was bang. Bang voor de pijn en bang voor mijn lijf. Ik wil zo min mogelijk medicijnen om mijn lever te sparen maar ik moest ook van de pijn af! De kaakchirurg kwam me halen en keek enigszins ernstig. Eenmaal in de kamer zei hij zonder echt te kijken: dit moet worden opgelost onder narcose. Ergens was ik opgelucht maar tegelijkertijd enorm geschrokken en voelde ik de angst in mijn lijf. Tranen rolden over mijn wangen en in mijn hoofd speelden diverse scenario’s zich af. Wat als ik niet wakker word, wat als ik door de medicijnen die ik nu ga krijgen alleen maar zieker word. Maar ik trok het niet meer. De pijn was niet te houden en ik voelde me gewoon heel naar. Me overgeven aan de zorg was de enige manier. Een andere keuze had ik niet.

Ik kroop in mijn ziekenhuisbedje en onderging de operatie. In eerste instantie zouden ze mijn wang van buiten openmaken maar dat is gelukkig niet gedaan. De wond zit binnenin en lijkt redelijk te herstellen. Toch lig ik nog steeds all inclusive in het ziekenhuis. Dit omdat voor mijn lijf het krijgen van antibiotica beter te verdragen is via het infuus. Weer een tegenvaller maar ik blijf positief en het zal vast snel beter gaan. Want naast de zakken  antibiotica, word ik geweldig verzorgd door de zusters en broeders! Al typende vanaf mijn ziekenhuisbedje, hoop ik vandaag (het is vrijdag nu) naar huis te mogen. Zie je me lopen met mijn infuuspaal, zin in een praatje, spreek me dan gerust aan! :D

Fijne dag en tot snel!

Liefs Naomi

Een mindfuck in mijn kamertje....

De laatste keer dat ik jullie schreef, lag ik in het ziekenhuis omdat een eigenwijze verstandskies die was getrokken, nog een trap na gaf, met een forse ontsteking tot gevolg. Dat heeft er best in gehakt; lichamelijk maar ook mentaal. Ik weet nog dat ik de dag dat mijn verstandskies werd getrokken een post deed op mijn facebook: ‘gek om rust te voelen in mijn lijf ondanks dat ik in het ziekenhuis ben. Dit is peanuts bij wat ik hier normaal doe’. Nou…dat had ik beter niet kunnen schrijven.

De hele nasleep heeft er mentaal ingehakt. Toen ik geopereerd moest worden aan de forse ontsteking in mijn mond, sloeg de angst me om het hart. Ondanks dat ik heel graag een volledige narcose wilde, werd ik er ook onzeker van. Wat als ik niet meer wakker zou worden, wat als mijn lijf de narcose te zwaar zou vinden. Kortom de ‘wat alsjes’ dansten rond mijn hoofd. Gelukkig werd ik wel wakker en voelde ik me redelijk.

Een week lang hing ik aan het infuus en lag ik in mijn bed. In een klein kamertje voor mij alleen en ik vond het fijn. Toen pas merkte ik hoe moe ik eigenlijk was. In mijn eigen kamertje kon ik voor even mijn moeilijke wereld vergeten, even tot rust komen. Het leven was ineens een soort van simpel. In dat kamertje was het dagelijkse leven voor even niet aanwezig. Het klinkt misschien wat egoistisch, maar het draaide in mijn kamertje even alleen om mij. In het kamertje hoefde ik niet na te denken over wat ik wilde eten, of ik nog moest stofzuigen, welke lessen ik morgen ging geven. Nee, ik hoefde er alleen maar te zijn en er werd voor mij gezorgd. Ik gaf me er in mijn kamertje even helemaal aan over. Iets waar ik thuis minder voor open sta, hoewel mijn dierbaren zo hun best doen.

Er kwamen een hoop lieve berichtjes, mensen wilden langskomen en ergens deed me dat enorm goed. Maar ik merkte in mijn kamertje ook dat ik het even gewoon niet aan kon. Ik wilde even niet sociaal doen, praten, in het middelpunt van de belangstelling staan. Normaal gaat me dit volgens mijn vrienden heel goed af, hihi, maar nu had ik er gewoon geen zin in. Ik wilde de stilte, rust en alleen even ik, mijn sores en alle 'wat alsjes' in mijn hoofd. Dat ik, 'spring in het veld', zo vaak als kan positief zijn, ik die van kletsen en gezelligheid houd, dit niet wilde, deed me verdriet. Hoe kon ik zo ver ‘afzakken’. Hoe kon het dat ik zo moe was en dat ik schijnbaar over mijn grenzen heen was gegaan? Tot op de dag van vandaag kan ik er nog niet een duidelijke conclusie voor geven. In mijn kamertje is me een ding duidelijk geworden; ik had hulp nodig. En ik wist precies bij wie ik kon aankloppen; mijn lieve vertrouwde psycholoog. Ik gun dit mezelf! Want ik wil me niet zo voelen.

Het was gewoon allemaal even te veel. Omdat ik antiobiotica kreeg via het infuus voor de onsteking, 'verslechterde' mijn waardes. Ik mocht ook niet starten aan een volgende reeks chemopillen. Onzekerheid alom. Wat als het nog slechter zou worden. In een week tijd stegen mijn kankerwaardes met 4 punten. Volgens mijn oncoloog geen drama maar ik wilde die stijging niet. Het moet gewoon allemaal hetzelfde blijven. Dat dit gebeurde, zorgde voor nog meer chaos in mijn hoofd. Ik probeerde dit te parkeren en thuis begon ik weer aan een nieuwe chemokuur. Deze deed zijn werk, want gelukkig zijn die klote kankerwaardes weer gezakt. Toch blijf ik boos, merk ik. Boos dat dit mijn leven is, dat zo iets simpels als het trekken van een verstandskies, voor mij zoveel gevolgen heeft. Natuurlijk ben ik blij met de chemokuren die het zo goed doen, maar ik ben soms moe van dit alles. De kuren, dat ik er nooit meer van af kom, dat er ooit (nog heel ver weg) een omslagpunt komt, waarom ben ik ziek!  

Kortom; ik heb het gewoon even niet. De korte dagen en het gemis van de zon spelen ook een grote rol. Misschien doe ik wel mee met de landelijke depressiviteit die er lijkt te zijn in de winter. Het voelt gewoon alsof alles op losse schroeven staat, Noami is even niet meer zo stabiel. En dat moet veranderen. En snel ook want alle negativiteit is verspilde energie. Samen met mijn fijne psych ga ik kijken hoe ik de schroefjes van mezelf en van mijn omgeving wat kan aandraaien. Ik wil zo graag weer meer mezelf zijn en me meer happy voelen dan onrustig en boos. Het ge-mind-fuck moet minder worden en er moet plaats komen voor rust en fijne gedachten.

Veel liefs en ik spreek jullie in het nieuwe jaar! Alvast een fijne kerst en een geweldige start van 2020 gewenst! Dat ik dit nog kan zeggen doet me overigens goed! Want een geweldig 2020 gaat het worden! Dat weet ik zeker!

Ingrediënten voor slapeloze nachten

Het is vroeg en dus donker als ik naar mijn werk fiets. Ik heb mijn koptelefoon op en luister naar het liedje ‘Weatherman’ van Victory. Ooit hoorde ik dit liedje en de tekst raakte me diep. Het staat op repeat en steeds weer hoor ik nieuwe dingen waar ik me enorm mee kan identificeren. Het leven is soms best ingewikkeld, vraagt veel, terwijl ik gewoon alleen maar wil kunnen genieten.

Woke up to a cloud hanging over me
Rain is coming down over only me
I see people everywhere but they don't share my pain
They can't see my clouds they can't feel my rain
I wear a smile that's fake 'cause I'm too proud to cry
Pretend the weather's great 'cause it's easier to lie
I don't know when the weather will clear
I don't know how much more I can bear

Bovenstaande tekst is een gedeelte uit het liedje wat zo passend is voor mij, hoe ik me soms voel. Want op dagen zoals deze draag ik af en toe een nep-lach en doe ik alsof alles goed gaat. Het is gewoon makkelijker om te zeggen dat het goed gaat dan toe te moeten geven aan hoe ik me voel. Je denkt nu misschien dat ik echt super down ben maar dat is niet zo. Ik heb gewoon zo nu en dan donkere momenten. Die maken gelukkig ook vaak plaats voor fijne vrolijke momenten maar soms, soms is deze spring in het veld gewoon iets minder hoog aan het springen.

Met Weatherman in mijn oren, kom ik dichterbij het grote grijze gebouw met rode lampjes aan de zijkant. Het ziekenhuis is rond dit tijdstip een groot betonnen blok. In sommige kamers is het licht al aan. Mijn hersenen gaan nu nog meer ratelen. Ik denk ineens terug aan de tijd van de diagnose, aan die verdomde statistische cijfers die werden genoemd, aan de tranen die ik liet rollen, aan de woede die ik voelde, aan mijn kamertje waar ik rust vond en tegelijkertijd uit balans raakte, aan de embryo’s en aan de toekomst die me bang maakt…. Even denk ik weer dat alles een zieke grap is of een foutje…maar dat is het niet. Hoe kan het toch dat ik zo’n beest in me heb dat me zo kapot maakt? 

Het liedje is afgelopen en de stilte haalt me uit mijn negatieve vibe. Ik realiseer me dat ik onderweg ben naar mijn klasje. Het werk waar ik zo veel van hou, wacht op me. Daardoor verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Ik kijk nog even naar de betonnen doos, ditmaal vanuit een andere hoek omdat ik er al bijna voorbij ben. Ik lach en zeg zachtjes in mezelf ‘tot straks en laat de uitslag goed zijn’.

Maandag was het weer donut-day ofwel ct-scan-dag. Het voelde als de dag van gisteren dat ik in de scan lag maar er zijn al weer vier maanden voorbij. Nadat de scan gemaakt is, is het wachten op de uitslag. Dat betekent dat de slapeloze nachten nog even doorgaan want die uitslag is er helaas niet meteen. Je moet 48 uur wachten. En wachten is een vies woord, zeker als de uitslag heel belangrijk is. Als je voor een vervolgonderzoek of een verdacht knobbeltje in de borst binnenkomt, krijg je binnen één dag alle onderzoeken én de uitslag. Maar wie eenmaal borstkanker heeft, moet wachten. Daar moeten we toch iets op kunnen verzinnen!  

Maar de uitslag is binnen. De scan laat zien dat er niets is veranderd is: het is niet weg of kleiner geworden maar ook niet gegroeid en er zijn geen nieuwe enge plekken bij gekomen. Een top uitslag! En ik hoop dat deze uitslag mijn donkere wolken in mijn hoofd weer wat lichter maakt. Ik worstel steeds meer met het feit dat mij deze ‘kankerzooi’ moet overkomen. Ik ben boos en verdrietig wat voor een enorme vermoeidheid zorgt.  Ik merk dat het schrijven van mijn blogs voor mij een uitlaatklep zijn. Alles op papier zetten, geeft grip op mijn chaos. Mijn vingers verwoorden redelijk goed wat er in mijn koppie gaande is. Mijn hele situatie is gewoon moeilijk en daar verandert niets aan. Wat voel ik? Wat heb ik nodig? Hoe ga ik en moeten anderen dealen met mijn situatie?

Ik ben blij dat ik kan schrijven, blij dat jullie me volgen. Dat ik mensen kan raken of aan het denken kan zetten. Goed, het vonnis is weer geweest. Op naar de volgende vier maanden. Hopelijk komt er nu weer rust in mijn lijf en kan ik zo weer lekker slapen. Even opladen want vandaag begin ik aan mijn 38ste chemokuur. Ik hou van alles om me heen en ik ga genieten en stralen want zoals de laatste zinnen van het liedje Weatherman zijn… you've gotta learn how to shine. 'Cause you never know if your light will be the hope. For somebody else that's all alone.

Het leven is één grote achtbaan

Vorige week donderdag wilde ik jullie laten weten dat ik me sinds de laatste blog steeds beter was gaan voelen. De grijze donderwolken waren er veel minder en aan de horizon zag ik steeds vaker de zon. Sinds een aantal weken heb ik EMDR-therapie op flash forwards en dit lijkt me toch goed te doen. Daarnaast sta ik sinds kerst drie volledige dagen voor groep ½ en daar vond ik iets meer rust en zelfvertrouwen. Het leven was weer gevuld met fijne dingen en de donderwolken waren verder weg. Ik zal niet zeggen dat ze er niet meer waren, maar ze hingen niet de hele tijd boven mijn hoofd. De laatste ct-scan was in orde en ik voelde me goed. Tot afgelopen vrijdag…

Het was drie weken na mijn scan en ik moest bloedprikken om te kijken of ik weer verder mocht met de chemo. Het prikken ging al niet helemaal zoals ik graag had gewild. De mevrouw die dit keer klaar zat met haar naalden en buisjes, begon naar mijn idee haar frustratie van die dag op mijn arm af te reageren en sloeg nogal lomp op de plek waar ze een ader naar boven wilde krijgen. Toen ik er iets van wilde zeggen stopte ze en voor ik het wist werd de naald er zomaar in geknald. Het voelde alsof ik een schietschijf was waar je vanaf een afstand een pijl in schiet. Misschien lag het ook wel aan mij, dat ik moe was vanwege het vele werken en dus wat kleinzeriger dan anders… Maar het was geen pretje (prikmevrouw, mocht je dit lezen het is niet omdat je niet aardig was, het ging gewoon wat lomp naar mijn idee!).

Zonder enig vermoeden dat mijn uitslag misschien niet zoals normaal zou zijn, ging ik naar huis en begon ik de volgende dag aan mijn werkdag. Eind van de middag ging mijn telefoon. De oncoloog met de bloeduitslag aan de andere kant. Ik had geen spanning die dag, want de scan was net geweest en ik kon me dus niet voorstellen dat het niet goed was. Maar toch was daar plots mijn marker. Hij was 12 punten gestegen…. Volgens de oncoloog nog steeds geen ramp en wie weet daalt ie. Maar het is héééél lang geleden dat ik zo’n hoge waarde heb gehad. De zon werd ruw weggeduwd door een mega grote donkere wolk en ik voelde de woede in mijn lijf opborrelen. Die marker moet van mij rond de 30 blijven! En dus kan iedereen zeggen dat er nog geen man over boord is, voor mijn gevoel is iedere stijging gewoon niet goed. Laat staan 14 punten van de 30 vandaan! No good!

En daar ging dus ook mijn blog, waarin ik weer wilde vertellen over al dat moois in het leven… Ik besloot daarom alles even te laten voor wat het was en dat ik mijn blog later aan zou leveren dan de afspraak is. Ook om even te kijken hoe het met de wolken en de zon zou zijn na een paar dagen. Ik belde hierover met mijn contactpersoon van het ziekenhuis. Heerlijk mens, lekker duidelijk en die gaf mij een mooie metafoor voor mijn situatie: Het lijkt wel alsof je in de achtbaan gaat zitten. Je komt van onder de grond, wordt enorm langzaam omhoog getakeld, want je moet ver omhoog, en dan kom je ineens op een kantelpunt waarbij de haken de achtbaankarretjes loslaten en voor je het weet ben je van hééééél hoog, ineens weer diep onder de grond. De achtbaan waar ik momenteel in zit is mijn leven en hij gaat van hoog naar heel diep en vervolgens naar allerlei loopings, kurkentrekkers en andere vreemde bochten die een achtbaan vaak heeft. Daar waar ik weer even lekker omhoog aan het kruipen was, ben ik nu weer keihard met mijn neus op de feiten geduwd! En wat was ik boos!

Inmiddels heb ik weer een sessie bij mijn geweldige psych gehad en ik probeer mezelf uit te dagen om te zien wat ik allemaal wél heb en kan. Gelukkig kan ik zeggen dat langzaam de zon weer doorbreekt. Ik kan wel boos en verdrietig blijven, maar dat is eigenlijk zonde van de dag! En nee, ik stop het niet weg, of vind niet dat ik groot moet blijven. Het is er zeker, maar er is zo veel meer dat ik naast die kanker ook heb! Dit moet ik gewoon af en toe weer even op een rijtje zetten. Een moment naast mijn leven gaan staan en de rust nemen om weer terug op aarde te komen en te zorgen dat mijn achtbaan weer omhoog gaat. Tja, het leven zit vol verrassingen. Mooie en vervelende! Proberen elke dag iets positiefs te zien, zorgt er voor dat ik ook echt van het leven blijf houden! Ik zeg niet dat klote dingen er niet mogen zijn, dat een traan hier en daar er niet mag zijn, of dat ik vind dat we altijd maar het beste uit de dag moeten halen en leven alsof het je laatste is (please, probeer dat niet want ik heb dat gedaan, en doe het soms nog wel, maar dat is super vermoeiend!!). Ik denk alleen wel dat het goed is dat we iedere dag bewust leven. Dat het goed is om iedere dag even stil te staan bij vandaag.

Liefs van mij! 

Het leven is mijn bucketlist

Graag schrijf ik in deze blog iets over mijn bucketlist. Want stel dat dit mijn laatste blog is omdat ik straks misschien een slechte uitslag krijg.... Dan moet ik er toch wel aandacht aan besteden. Zoals jullie inmiddels weten reis ik graag. Ook al kost het me meer moeite om lekker op vakantie te gaan, toch doe ik het. Nog een aantal weken te gaan en dan is het weer zomervakantie. Kortom tijd voor een reisje. Maar alles in mijn lijf geeft aan moe te zijn. En dus denk ik erover dichtbij huis te blijven. Maar ja, wat als dit de laatste reis is die ik kan maken, dan is het misschien zonde dat ik niet doe waar ik van droom. Moet ik er niet uit halen wat erin zit en optimaal genieten? Stel dat ik er volgende zomer niet meer ben?

Regelmatig spelen er bandjes, die ik leuk vind, bij mij in de buurt en soms is dat bijvoorbeeld op een dinsdag. Woensdags moet ik dan werken en is het eigenlijk niet slim om te gaan. Maar ja, daar komt dat stemmetje weer. "Deze band speelt niet vaak in Nederland. Stel dat dit de laatste keer is dat ik ze kan zien. Stel dat ik snel dood zal gaan?" Momenteel is het carnavalsvakantie en heb ik een weekje vrij. Heerlijk want ik was er erg aan toe. Ik mis mijn lachebekjes wel, maar merk toch ook dat ik stiekem best veel energie in mijn werk stop. Dit laatste is iets waarom ik ook wel eens denk of ik er slim aan doe om drie dagen bij de kleuters te werken. Want ik ben vaak wel erg moe. Maar stoppen met werken betekent weinig geld (mijn uitkering is 900 euro bruto en daar kan je dus niet enorm veel leuke bucketlist dingen van doen), en ik vind het ook wel leuk en fijn met het "normale" leven mee te mogen doen. Maar wat als ik snel dood zal gaan? Dan heb ik gewerkt terwijl ik andere dingen had kunnen doen...

En zo kan ik nog wel even doorgaan met dingen opnoemen waarbij er een stemmetje is dat zegt: "Maar wat als ik snel dood zal gaan?" Maar ik geloof dat jullie het wel snappen. Dat er genoeg dingen zijn waarbij ik kan nadenken, of waarbij ik me laat beïnvloeden over eventueel doodgaan. Maar ik zal je zeggen: Ik ben er klaar mee zo te leven. Het kost me te veel energie. Het is te confronterend en het maakt me down. Natuurlijk vind ik dat het goed is om veel leuke en fijne dingen te doen maar dat geldt voor iedereen. Het continu bezig te moeten zijn met mijn ziekte en mijn misschien eerder doodgaan dan een leeftijdsgenoot is gewoon te vermoeiend. Menig mens die mij bijvoorbeeld zegt: "Ga toch lekker die verre reis maken, zeker jij moet dat doen want je weet maar nooit", wil ik eigenlijk het liefst confronteren met zijn eigen sterfelijkheid. I hate to break it, maar de enige zekerheid in het leven is dat we allemaal een keer gaan, I am not that special. Mensen zonder een dikke kankerstempel op hun kop maken toch ook geen beslissingen met in hun achterhoofd dat ze er misschien snel niet meer zullen zijn? 

En ja, ik heb dingen gedaan en doe dingen misschien juist wel, of niet vanwege mijn stempel. En ja, ik zeg ook met regelmaat: "geniet van vandaag, want vandaag komt niet meer terug". Maar dat probeer ik te doen omdat ik denk en vind dat het leven nú is. Niet vanwege doodgaan, maar omdat de toekomst onduidelijk is en het verleden niet te veranderen. Je hebt eigenlijk alleen vandaag. En terwijl ik dit typ voel ik tweestrijd, want ja ik wil alles gedaan hebben wat ik wil doen. En alles uit het leven hebben gehaald wat kan. Maar dit doen omdat je bang bent snel dood te gaan is niet de goede insteek. En dus doe ik voorlopig niet aan bucketlists of doodgaan. En doe ik voorlopig aan leven. Het leven is mijn bucketlist! Gewoon iedere dag nemen zoals die is. Proberen niet te veel bezig te zijn met hoe dingen waren, of wat er gaat komen en gewoon lekker doorgaan zoals ik meestal doe. En wat er dan misschien in de toekomst gebeurt (zodat ik misschien alsnog een bucketlist ga maken) zie ik dan wel weer. Wie weet!

Voor mij is het tijd om op te staan. Vandaag is het weer uitslagdag en daarom was ik al vroeg wakker en kon ik dit nog zonder beïnvloed te worden typen. We gaan zien wat de uitslag me brengt :) Het is wat het is, maar stiekem hoop ik op rustiger vaarwater.

Liefs Naomi

Reacties op deze pagina (42)

plaats reactie

Corine De ruig

Hoi Naomi Wat super fijn je blogs te lezen. Komt wat vechtlust in me naar boven als ik lees wat een powervrouw je bent. Een maand na mijn 40ste verjaardag kwam ik erachter dat ik uitgezaaide borstkanker heb. In Januari mijn rug gebroken, na maanden fysio en de onzin dat de pijn gewoon kwam door de stress. Blijkbaar heb je met 2 beperkte jongens zo ontzettend veel stress dat je pijngrens minimaal is. Een dag na koningsdag begon mijn voet te slepen.Eindelijk toch maar foto. En ja hoor toch een gebroken rug. Na een paar weken hoop en vrees kreeg ik de diagnose. Nu leef ik met ups en veel downs. De scan was goed maar je hoopt idd toch ergens dat het van palliatief naar curatief gaat. En dat het mss toch te genezen is. Tegen beter weten in dat wel. Ik blijf je blogs volgen.Je schrijft zo herkenbaar. XCorine

Corine De ruig

Hoi Naomi Wat super fijn je blogs te lezen. Komt wat vechtlust in me naar boven als ik lees wat een powervrouw je bent. Een maand na mijn 40ste verjaardag kwam ik erachter dat ik uitgezaaide borstkanker heb. In Januari mijn rug gebroken, na maanden fysio en de onzin dat de pijn gewoon kwam door de stress. Blijkbaar heb je met 2 beperkte jongens zo ontzettend veel stress dat je pijngrens minimaal is. Een dag na koningsdag begon mijn voet te slepen.Eindelijk toch maar foto. En ja hoor toch een gebroken rug. Na een paar weken hoop en vrees kreeg ik de diagnose. Nu leef ik met ups en veel downs. De scan was goed maar je hoopt idd toch ergens dat het van palliatief naar curatief gaat. En dat het mss toch te genezen is. Tegen beter weten in dat wel. Ik blijf je blogs volgen.Je schrijft zo herkenbaar. XCorine

Mathy Heijmans

Respect! Veel kracht en energie.

Mieke Kamps

Waardering

Naomi, al lezend stroomt de energie voort uit jouw woorden, wat een kracht kan jij schrijvend delen met lezers. Fantastisch. Ik wens jou zelf ook alle kracht en energie om blijvend aan de winnende hand te zijn. Go for it! liefs, Mieke

Jerry Voorjans

Ik heb je zojuist mogen fotograferen en ben deep impressed!! Als ze mij om een synoniem vragen voor het woord positiviteit, dan zeg ik meteen NAOMIE !

Caroline Manders

Naomi, powervrouw! Respect en ontzag voor je. Ik wens je alle goeds.

Lindy Van Kessel

Waardering

Hoi lieve Naomi, een vriendin van mij stuurde jou artikel naar mij door en het was voor mij een heel bekend verhaal. Mijn zus, 35 jaar, (ook uit Eindhoven) heeft in 2015 borstkanker gehad, daar is ze toen volledig van genezen verklaard. Maar sinds vorig jaar April/Mei kwamen we er achter dat ze uitgezaaide borstkanker heeft. Zij staat net zoals jou zo ontzettend positief in het leven. Ze heeft bestralingen en chemo gehad en krijgt nu iedere 3 weken nog imuuntherapie. Het is godzijdank stabiel. Iedere 3 maanden krijgt ze een scan en iedere 3 maanden is het weer spannend!! Ik heb heel veel bewondering voor hoe jullie met de ziekte om gaan. Zou je het leuk vinden om met haar in contact te komen? Heel veel liefs, Lindy

Huub Meulendijks

Naomi, je bent een enorme krachtpatser waar ik alleen maar respect voor kan hebben. Een goede vriend kampt met dezelfde rotziekte, en blijft letterlijk op de been door zijn positiviteit. Hierdoor heeft ie al jaren extra gekregen, en zijn verschillende wensen voor 'm uit gekomen. Jou wens ik hetzelfde toe en hoop dat je dromen en wensen uitkomen kanjer.

Millvina De ucm

Waardering

Fantastisch nieuws en wat een heerlijk open mens ben je toch, succes met het gevecht, een vriend van mij leeft al jaren met alvleesklierkanker, en gaat voor de zoveelste keer de Alp de Huez beklimmen, zijn motto is: opgeven is geen optie, en dat vind ik super knap, volgens mij geldt het zelfde bij jou... ga door Meis dikke knuffel

Millvina De ucm

Waardering

Fantastisch nieuws en wat een heerlijk open mens ben je toch, succes met het gevecht, een vriend van mij leeft al jaren met alvleesklierkanker, en gaat voor de zoveelste keer de Alp de Huez beklimmen, zijn motto is: opgeven is geen optie, en dat vind ik super knap, volgens mij geldt het zelfde bij jou... ga door Meis dikke knuffel

Albertjan Rietman

Waardering

Ik vind het heel dapper en moedig om als vrouw zo te strijden tegen deze vreselijke ziekte,ik heb zelf endeldarmkanker gehad 2 hr geleden eb ook geholpen in het catharinaziekenhuis door ia professor rutten,ik heb ook gestreden en ben volledig genezen,wel onder controle.Nognaals diep respect v je strijden.gr albertjan Rietman

Margriet Kwanten

Waardering

Wat een sterke vrouw.Chapeau.

Jola Van brussel

Jemig Naomie, wat ben jij een ongelofelijke stoere en krachtige vrouw! Ondanks al je ellende zo positief te zijn! Chapeau voor jou! Hoop nog heel lang heel veel blogs te lezen van jou

Jola Van brussel

Jemig Naomie, wat ben jij een ongelofelijke stoere en krachtige vrouw! Ondanks al je ellende zo positief te zijn! Chapeau voor jou! Hoop nog heel lang heel veel blogs te lezen van jou

Mark Wild

Hello Noami, Keep fighting against Venom. I am in Normandy for the D-Days. 75 years ago, young soldiers saw here the hell -today, 75 years later, 35 of them are visiting the bloody beaches where so many brothers in arm died. They almost 100 years old, these brave men. It is simply incredible. You too fight with courage and honor. Bravo. Mark (a young cancer veteran, helped as well by the great teams of Catarina, Maxima and Elkeriek)

Hanifav Jaouani

Triest verhaal. Grijpend verhaal. Naomi je bent een prachtige mens Sterkte

Truus van Dalen-Hampsink

Waardering

Naomi. Ik vind je verhaal aangrijpend. Te weten dat de dokters weinig voor je kunnen doen. Ik ben 79 heb veel meegemaakt maar ben er nog steeds. Als we zouden kunnen ruilen zou ik je plaats gaan. Je lijkt me een heel vriendelijke, vrolijke meid. Het moest niet kunnen dat jij zo jong dit mee moet maken .Ik heb je verhaal gelezen en het ontroerde mij. Vandaag was alpe d'huizes en dat is om geld op te halen voor kanker onderzoeken en het te overwinnen zoals je wel zult weten. Echte wietolie schijnt soms ook wonderen te doen. Kun je dat niet uit proberen? Al zou je je leven al daarmee kunt rekken. Ik wens je heel veel sterkte. Je bent in ieder geval in goede handen in het St.Catharina ziekenhuis. Je hebt niet veel aan dit verhaal maar ik zal je niet vergeten. Liefs

Gerdy Janssen

Lieve Naomi Wat ben jij een sterke vrouw door zo positief met je Venom om te gaan. Natuurlijk zijn er dagen dat je het niet ziet zitten, om dan jezelf bij elkaar te rapen, uithuilen en te kunnen denken en zeggen ik ga er voor het is niet anders,laat zien dat je een heel sterke vrouw bent. Ik wens je heel veel positieve energie toe.

Ans Matheeuwsen

Naomi respect heb zelf kanker gehad en een borstamputatie ik ga zeker jou blog volgen ik wens jou in de komende tijd veel sterkte en succes toe

A.A. Huls

Wat een bewonderendswaardige meid is dat. Zo levenslustig terwijl ze weet dat ze ongeneeslijk ziek is. Mijn vrouw is in 1916 overleden op 85 jarige leeftijd. Ze had ook borstkanker maar wij kunnen terugzien op een mooi leven. Daar zijn we dankbaar voor al doet het verlies pijn. Maar Naomi is zo jong. Ik hoop dat ze desondanks nog een hele tijd van het leven mag genieten. Zij is een sterke vechtlustige meid. Naomi geniet zolang het kan. Ik bewonder je !!

Bea De Jong

Waardering

Gelezen met heel veel bewondering en sympathie voor Naomi. Haar positieve instelling is een steun voor velen . Hopelijk heeft het een vertragende werking en kan ze nog leuke dingen ondernemen. Mijn man is in behandeling in het Catharina ziekenhuis voor blaaskanker. Naomi ik vind jou een kanjer en blijf je volgen. Dankjewel

Berty Nendels

Dag Naomi, Knap van jou hoor om zoveel van jezelf prijs te geven. Je bent een vechter... chapeau !! Ikzelf heb ook borstkanker gehad en is 27 febr. 2018 geopereerd. Ik vertrouw mijn lichaam nu niet meer omdat ze me 2,5 maanden hebben laten lopen voordat ik geopereerd werd terwijl de Poortwachtersklieren schoon waren. Niemand kan mij garanderen dat de tumor toen niet cellen heeft afgegeven en daarom voelt het als een zwaard van Damocles. Ik ben wel op controle geweest en alles was goed. Ik wil je niet echt lastigvallen hoor. Met vriendelijke groet...Berty

Veroniek Kerssemakers

Wat enorm knap van Naomi dat ze dit Schrijft! Ik bewonder haar. Ik hoop dat ze veel steun ondervindt. Petje af.

jan Doomen.

super.aanhouden ze krijgen je niet klein of kapot. hou vol.ik hou van deze mensen.wat moet ik verder zeggen. hou je taaî.het allerbeste.veel sterkte.onzin dat heb jij niet nodig. je bent een.kei.heel heel veel je weet wel.duim voor je ondanks dat ik je niet ken.IK ZEG HET ALLERBESTE.wat kan ik anders.jan

Lammie Nijsingh

Dag Naomi, wat geweldig dat je schrijft over deze rotziekte. Ik vind het geweldig hoe je ermee omgaat. Heel veel sterkte in deze strijd! Hartelijke groet, Lammie Nijsingh

Willemien Leijten

Ik vind het knap dat je zo kunt vechten tegen die klotekanker ,echt knap,complimenten en heel veel sterkte met alles

Bas Sturkenboom

Waardering

Beste Naomi, Mijn naam is Bas Sturkenboom, ik ben 50 jaar en ik woon in Eindhoven. Ik had je verhaal in het Groot Eindhoven gelezen en ik ben behoorlijk onder de indruk hoe je ondanks alle heftige dingen toch door blijft gaan en steeds maar positief kan blijven. Zeer inspirerend. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik soms wat meer positief had willen zijn en net zo goed als jij door kan gaan ondanks alles dat tegenzit. Ik haal wel heel veel kracht uit mijn geloof, dat me af en toe juist wel door moeilijke tijden heen helpt waar ik het op eigen kracht niet kan. Ik wil je niet bekeren want geloof is heel persoonlijk en als het zo moet zijn komt het vanzelf wel. Ik zou je wel willen vragen of ik voor je mag bidden. Ik steek dan een kaarsje op bij Maria en neem je mee in mijn lijst van mensen waar ik elke ochtend voor bid. Maar het hoeft niet. Ik wil niks opdringen en je kent mij ook niet, dus even goede vrienden. Ik wens je heel veel sterkte met je strijd en ik hoop dat je nog lang van dit leven kan blijven genieten en een inspiratiebron voor veel mensen mag zijn. Ik hoop ook dat er nog heel veel hartenwensen van jou mogen uitkomen. Groetjes, Bas Sturkenboom

Marloes Dekkers

Heldin ben je! Veel mensen gaan iets hebben aan hoe jij hiermee omgaat. Mooie foto ook, met goed haar;-)!! X

Carin van der Vorst

mooie opname, s6 met je vlogs enblogs

Mieke Schepens

Waardering

Een warme groet en een dikke knuffel, kanjer! Graag gelezen!

Patrick Schellekens

Ik kan me geen grotere powerwoman voorstellen en voorbeeld dan deze vrouw. Ondanks de ziekte blijft ze vechten als een beer, tevens is ze het bewijs dat je ten alle tijden het beste uit je leven moet halen. Naomi Je bent een geweldig persoon Xxx

Jose Willems

Hoi Naomi Als je dit leest zou jij mij kunnen mailen Ik zou jou iets persoonlijk willen vragen Als je dit doet hoor ik je snel Groetjes jose

De leukste Buurman

Waardering

Wanneer gaan we die stomme boompjes nou eens weg halen samen?

Eva V.e.

Deze vrouw is mijn heldin, zo sterk als superwoman

Angelie Ros

Wat een leuke blog. Ik hoop dat deze blog je helpt met verwerken. Daarbij vind ik je een leuke en enthousiaste vrouw. Ik hoop dat we heel lang van je kunnen genieten en leren.

Patricia Termaat

Go Naomi!!! ♡

Dyonne Geerts

Waardering

Hartstikke tof stukje weer, lieve Naomi. Ik ben zo blij dat je alles met ons deelt! Liefs van Breastie

J J

Waardering

Heel knap van je en blijf vooral vechten !

Cindy Beckers

Waauw Naomi wat heb je al een hoop meegemaakt. Zoveel respect hoe je ermee omgaat met het verschrikkelijke bericht dat je niet meer beter wordt. Hier zijn we allemaal bang voor. Ik denk dat je voor velen een voorbeeld zult zijn om alles uit het leven te halen. Virtuele knuffel. Een lotgenoot.

Milou S.

Omg Naomi ik ben zoooo trots op jouw!!!! Ik ben fan, maar dat wist je al ❤️ topper!!!

Wilma Van strien

Super stoer dat je dit met iedereen wilt delen. Knap hoe je er mee omgaat en natuurlijk heb je slechte dagen . Wens je veel goeds. Liefs wilma

marion drubers

Zagen we je toevallig 21 mei, in een barretje langs de vvv in eindhoven? zo rond 11.30?

Plaats ook uw reactie

Aanhef

Indien u bij ons bent behandeld, hoe waardeert u onze zorg?

Waardering